نقد فصل سوم خاندان اژدها (House of the Dragon) | قسمت سوم و چهارم

اقتباس خوب، صرفا یک اقتباس وفادار نیست. بلکه اثری مستقل است که بتواند تاثیر خوبی روی مخاطب‌اش داشته باشد. البته چارچوب اقتباس محل اختلاف نظر بین خیلی از نظریه‌پردازان است: اینکه اقتباسی خوب است که تمام‌وکمال وفادار باشد، یا اقتباسی که روح اثر را حفظ کند و یا اقتباسی که مفهوم را برساند و در چارچوب یک اثر سینمایی به حرکت درآید. اما درنهایت به قول رابرت مک‌کی اقتباسی خوب است که اگر از کتاب هم فاصله بگیرد، بتواند کشش درام را حفظ کند. از دید او اگر این اصل رعایت نشود، اقتباس ضعیف خواهد بود، حتی اگر کاملاً به کتاب وفادار باشد.

معمولا رمان‌های معروف بعد از اقتباس‌هایی که ازشان می‌شود، جنجالی می‌شوند، چراکه مخاطب طرفدارشان دوست دارد شاهد یک اقتباس وفادار باشد. سریال خاندان اژدها نیز از یکی از همین کتاب‌های پرمخاطب است اقتباس شده است که در جاهایی وفادار است و در جاهایی نیز دنیای خودش را پیش می‌برد. به عقیده‌ی من تا به این قسمت سریال همه چیز در وضعیت میانه‌ای قرار دارد، چراکه گاهی فاصله گرفتن از منبع اصلی از کشش درام کم و گاهی به کشش‌اش اضافه کرده است. در پایان این فصل درباره نوع اقتباس این سریال بیشتر می‌نویسم.

در ادامه داستان سریال لو می‌رود

در قسمت دوم سریال خاندان اژدها دیدیم که رینیرا به بارانداز پادشاه (King's Landing) رسید. مرگ جیس به‌عنوان یک حادثه محرک در درام عمل کرد و وارث تاج‌وتخت را به تخت آهنین کشاند. در این قسمت از لحاظ نظریه درام بحران در شخصیت رینیرا و بارانداز پادشاه به اوج خودش می‌رسد. سپاه سیاه‌ها تخت آهنین را تصاحب کرده و حالا با خزانه‌ای خالی روبه‌روست. مردم چیزی برای خوردن ندارند و نارضایتی‌ها هم به اوج خود رسیده است. این قسمت که بیش از هر چیز روی کنش‌های رینیرا فوکوس دارد را می‌توان یک سکانس میانی دانست که قرار است، بحران‌های ناشی از فتح پایتخت را گسترش دهد و بستر فیلم را برای شروع نقطه عطف بعدی (بیشتر در نوع شخصیت‌پردازی رینیرا) و پس از آن کشمکش‌های جنگی آماده کند. این قسمت را می‌توان یک درام سیاسی در نظر گفت. درامی که روی تعارضات شخصیت‌ها و تصمیم‌های سیاسی ناشی از فتح پایتخت تمرکز می‌کند.

رینیرا مستاصل از اینکه شکم رعیت را نمی‌تواند سیر کند و شخصیت مذهبی قصر نیز حاضر نیست برای او مراسم تاج‌گذاری را انجام دهد. از لحاظ ساختار کلاسیک رینیرا وارد مرحله‌ای شده است که در اصول شخصیت‌پردازی می‌توان آن را نقطه میانی مسیر این کارکتر در نظر گرفت. اول اینکه رینیرا هنوز به آن مرحله‌ای که بتواند حکومت کند نرسیده است. شخصیت او کامل نیست و فیلمساز مرحله‌ به مرحله او را جلو می‌برد. رینیرا از لحاظ مسیر قهرمانی‌اش هنوز خام است برخلاف آلیسنت که از همان ابتدا نشان داد می‌تواند یک ملکه باشد با اینکه اصرار پدرش او را به اینجا رساند. این اپیزود برای رینیرا شبیه کودکی تازه متولد شده است که نسبت به وضعیت خود شناخت تازه‌ای پیدا کرده است. او حالا دریافته که ادامه جنگ با سبزها تنها با لشکرکشی امکان‌پذیر نیست و این سیاست است که حکومت را نگه می‌دارد.

این قسمت را می‌توان با کودکی رینیرا نیز مقایسه کرد، زمانی که بجای یادگیری سیاست‌های حکومت‌داری یاغی‌گرایانه زندگی می‌کرد، اما نه آنگونه که شبیه دیمون بتواند حکومت را از فروپاشی نجات دهد. در ادامه‌ی این مسیر طبق آنچه که بوردول ترسیم کرده است رینیرا باید پخته شود و به مسیر اصلی‌اش برسد. قسمت سوم خاندان اژدها یکجور فضاسازی نیز هست. این اپیزود جهان سیاسی روایت و شخصیت‌های آن را به‌تصویر می‌کشد تا سریال در قسمت‌های بعدی بتواند به‌خوبی به روابط علت و معلولی درام رسیدگی کند. نکته‌ی دیگری هم که در این قسمت و قسمت چهارم خاندان اژدها به‌خوبی پرداخت شده، انگیزه روایی شخصیت‌ها است. بیشتر کارکترهایی که ما باهاشان سروکار داریم حالا دیگر انگیزه‌هایشان مشخص است. اینکه کدامیک به فکر حفظ قدرت است، چه کسی می‌خواهد خاندان را نجات دهد و کدام شخصیت‌ها هم تنها می‌خواهند زنده بمانند. همین انگیزه‌ها و هدف‌های متفاوت موجب شکل‌گیری تعارض‌های دراماتیک می‌شود. درواقع، درام در این اثر حماسی و در قسمت سوم از برخورد اهداف متضاد شخصیت‌ها شکل گرفته است. کشمکش‌هایی که بعدا موجب جنگ‌های نظامی بزرگ خواهد شد. قسمت سوم آجرهای معماری دراماتیک ادامه‌ی فصل را بالا می‌آورد و همه چیز را برای آینده آماده می‌کند.

مسئله‌ی دیگری که در این قسمت خیلی خودش را نشان می‌دهد، عنصر تعارض است. درواقع در این اپیزود و اپیزود بعدی همه چیز رو می‌شود، مخاطب می‌داند چه تعارضاتی قرار است در آینده علت معلول‌های بیشماری باشد. در این سکانس‌ها شاید حماسه‌ای در جریان نباشد اما همه به جان هم افتاده‌اند. رینیرا به جان خودش، مبلغ مذهبی قصر به جان ملکه آینده، مار دریا با رینیرا مشکل دارد، از آن طرف سبزها منتظر فرصت هستند و دیمون نیز در انتظار است تا رینیرا خودش تجربه کند و ضربه ببیند. در فرایند درام مخاطب منتظر است تا هر بحرانی، بحران بیشتری را خلق کند. فیلمساز در قسمت سوم سعی دارد تا این استراتژی را در غیاب جنگ‌های حماسی ادامه دهد. بعد از اینکه رینیرا به قصر می‌رسد از دید یک مخاطب آماتور این انتظار می‌رود تا همه چیز به پایان برسد و رینیرا تاج‌گذاری کند اما این اپیزود باید بحران آفرینی کند. یعنی بحرانی بعد از بحران لشگرکشی‌ها شکل بگیرد. در این اپیزود مشکلات حل نمی‌شوند، بلکه لایه‌های سیاسی تازه‌ای نیز شکل می‌گیرند. برای رینیرا پیدا کردن متحد سخت می‌شود و کاتالیزورهای بسیاری در مسیر روند حکومت وارث تاج‌وتخت ورود می‌کنند.

بیشترین فوکوس قسمت سوم از لحاظ شخصیت‌پردازی روی رینیرا است. فیلمساز، نوع کارکترپردازی مدعی تاج‌وتخت را براساس مسیر مک‌کی پیش می‌برد. رینیرا در این قسمت به خواسته‌اش رسیده یعنی از بحرانی که کشمکش‌های بیرونی را هدایت می‌کرد، رد شده است. حالا دیگر این کشمکش‌های درونی است که باید باهاشان کنار بیاید. حالا رینیرا تحت فشار انتخاب‌های دشوار است. دیگر او کارکتری نیست که با اژدهایش بجنگد بلکه او از لحاظ فیزیکی در امنیت است اما از لحاظ ذهنی تحت فشار. این همان کارکتر مورد علاقه‌ی رابرت مک کی است. در ظاهر هدف محقق شده است، رینیرا تخت را گرفته اما مسئله‌ی واقعی تازه آغاز شده است. حالا رینیرا تحت همه‌ی این فشارها باید جوهره‌ی درونی خودش را بیرون بریزد تا مخاطب او را دوست داشته باشد. هم از لحاظ درام و هم از لحاظ روایت این اپیزود یکی از مهم‌ترین قسمت‌های سریال برای شخصیت اصلی خاندان اژدها است.

از طرفی دیگر هم می‌دانیم که تصمیم‌های شخصیت‌ کنش‌ را جلو می‌برد. حال اگر شخصیت تصمیم‌های قاطع نگیرد و تبدیل به محصول کنش‌های آدم‌های اطراف‌اش شود آن کارکتر را نمی‌توان شخصیت عمیقی در نظر گرفت. مثلا شرایط قصر رینیرا کنترل می‌کند. آنجائی را به یاد بیاورید که همه به دنبال‌اش افتاده‌اند و مشکلات را بازگو می‌کنند اما او نمی‌تواند آن همهمه را کنترل کند. دیمون به او می‌گوید چه تصمیمی بگیرد. درواقع او واکنش است تا کنش، به‌همین دلیل مخاطب نمی‌تواند باهاش ارتباط برقرار کند. اما در مقابل دیمون کارکتری است که مخاطب چون او را فردی کنشی می‌داند، به‌دنبال تصمیمات‌اش است. مسیر تغییر رینیرا از یک وارث صرف بودن به یک ملکه‌ی تقدیری از همین قسمت شروع می‌شود اما گویی فیلمساز فراموش کرده که او شخصیت اصلی‌اش است. درواقع داستان در حال جلو بردن رینیراست و نه کنش‌های او. از نگاه شخصیت‌پردازی کلاسیک رینیرا باید تصمیم‌هایی بگیرد تا مسیر داستان را تغییر دهد.

رینیرا منطق روایی دارد، اما گرانش دراماتیکی ندارد و منتظر است تا دیگران برای حکومت‌اش تصمیم‌گیری کنند. همانطور که در نقد قسمت قبل هم گفتم، رینیرا بیش از آنکه یک قهرمان کمبلی باشد، قهرمانی تراژیک است که در این دو قسمت یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایش را رو می‌کند. رینیرا هم می‌خواهد خون نریزد و هم در جدال با هایتاورها پیروز شود. این ویژگی خطای تراژیک شخصیت اصلی روایت است، یک قهرمان تراژیک در میانه‌ی مسیر سقوط. رینیرا ما را قدری به یاد شاه لیر می‌اندازد، چراکه در مسیر ملکه شدن درمی‌یابد قدرت سیاسی با مهربانی و گرفتن اعتماد از اطرافیان بدست نمی‌آید. این ترکیب، او را به شخصیتی تراژیک و چندلایه تبدیل می‌کند. کارکتری که که تخت نیست اما هنوز هم جان نگرفته است.

قسمت سوم خاندان اژدها روایتی دراماتیک از قدرت و بحران را خلق می‌کند. در این دو قسمت، پادشاهی به‌عنوان جهانی پرطمطراق نشان داده نمی‌شود، بلکه تجربه‌ای است اضطراب‌آور و ناراحت‌کننده از سیاست، قتل و برادرکشی. فیلمساز هم در چنین شرایطی ریتم روایت را پایین می‌آورد تا مخاطب با خیال آسوده، همه چیز را تحت نظر بگیرد و از زاویه‌ای نزدیک رویای رینیرا را ببیند. جهان‌بینی و داستان در این قسمت نه تنها از مسیر سبک روایی بلکه از گذرگاه سبک بصری نیز به مخاطب انتقال داده می‌شود. فرم معنا ایجاد می‌کند و این معنا همان چیزی است که در جهان‌بینی فیلمنامه حضور دارد. پلان‌های طولانی و قاب‌های لانگ عمده عناصر فرمالیستی هستند که همگام با فیلمنامه روایت را پیش می‌برند. برای مثال در سکانس جلسه شورای رینیرا میزانسن، ترکیب‌بندی قاب‌ها و جای‌گیری شخصیت‌ها قالبی هستند برای پیشبرد سبک روایی. رینیرا در بالای میز شورا قرار دارد، اما فاصله فیزیکی او با اعضای شورا و نوع قاب‌بندی احساس فاصله‌اش از اطرافیان را القا می‌کند. بنابراین، آنچه مخاطب دریافت می‌کند تنها سکانسی درباره پیشرفت روند داستان نیست بلکه یک هویت بصری از اوضاع قهرمانی تراژیک است که قدرتی ندارد.

قسمت چهارم فصل سوم خاندان اژدها را می‌توان شروعی بر پرده‌ی میانی روایت دانست. قسمتی که بیش از آنکه بر نبردهای بزرگ تکیه داشته باشد، بر تغییر پرداخت شخصیت‌ها، جنگ قدرت و آماده‌سازی روایت برای نیمه دوم فصل تمرکز دارد. در این قسمت قرار نیست ما شاهد اکشن و یا جنگ‌های بزرگی باشیم، بلکه بیشتر سکانس‌های این اپیزود در حال اگزجره کردن بحران هستند و در نقطه‌ای قرار گرفته‌اند که پیامدهای فتح بارانداز پادشاه را پررنگ‌تر جلوه می‌دهند. درواقع این قسمت معلول درام سیاسی قسمت قبلی است. قسمت چهارم یکی از نقطه ضعف‌های روایت را نسبت به بازی تاج‌وتخت در خودش ترمیم می‌کند. یکی از جذابیت‌های تاج‌وتخت این بود که خطوط روایی متعددی را دنبال می‌کرد، آنهم بدون اینکه ساختار ازهم بپاشد در این قسمت نیز با ورود رینیرا به بارانداز شاه و چند پاره شدن سپاه اگان همین اتفاق می‌افتد.

اگر شبکه همین روند را برای اورموند هایتاور پیش بگیرد، بدون شک او یکی از جذاب‌ترین کارکترهای فصل خواهد شد، کسی که باید دیمون در مقابلش قرار بگیرد. او دیرون تارگرین را به نوعی به گروگان گرفته است تا بتواند به حق خودش برای پادشاهی برسد. اینکه اورموند در ظاهر مهربان است و سرباز خودش را مجازات می‌کند اما در جائی دیگر دیرون را به قتل تشویق می‌کند، خودش لایه‌ای پیچیده از شخصیت‌پردازی است که خیلی بهتر از مسیر پرداخت رینیرا مخاطب را تحت تاثیر قرار خواهد داد. اورموند از نظر کارکرد روایی موفق است اما از لحاظ عمق دراماتیک در پرده‌ی ابتدایی جهان خودش قرار دارد. از جهاتی دیگر هم که نگاه‌اش کنیم کنش‌های او تبدیل به حادثه محرک می‌شوند، چراکه هم برادرزن یکی از اژدهاداران را به قتل می‌رساند و هم اینکه در حال سواستفاده از دیرون است. مسائلی که کشمکش‌های زیادی را در قسمت‌های دیگر به بار خواهند آورد. شخصیتی که بیش از آنکه برای نمایش جهان درونی خود در این قسمت حرکتی انجام دهد، برای تغییر مسیر روند روایت معرفی می‌شود.

درواقع ورود او باعث تغییر بالانس قدرت و افزایش فشار بر جبهه رینیرا می‌شود و در قسمت‌های بعدی باید انتخاب‌های سیاسی پرهزینه‌ای بدهد تا شخصیت‌پردازی‌اش تکامل بیابد. درواقع حضور او سطح کشمکش‌ها را از اختلافات فردی میان رینیرا، اگان و ایموند به یک گستره‌ی سیاسی و نظامی ارتقا می‌دهد. جالب اینجاست که میزانسن‌ها و هویت بصری نیز از همین ابتدا او را فردی مقتدر به‌تصویر می‌کشند. قاب‌بندی‌های متقارن، لباس جنگی تمییز، حرکت آهسته دوربین و دیالوگ‌های کوتاه همراه با آرامش، همگی دلالت بر اقتدار و نظم او دارند. جالب اینجاست که مهم‌ترین لحظه‌ی پرداخت شخصیتی بزرگترین ضدقهرمان در جائی شکل می‌گیرد که مشغول حمام کردن است. برخلاف ظاهر سکانس، این پلان‌ها لایه‌های روایی و فرمالیستی متعددی دارند. اورموند در این صحنه، در حالت استحمام در حمامی است که به زور صاحب‌اش شده است.

در سریال هرنهال به‌عنوان جایی عجیب معرفی می‌شود، مکانی که یک ساحره دارد و شبیه قصری است که از ویرانی جان سالم برده است. حالا کریستون کول به چنین جائی فرستاده می‌شود، قلعه‌ای سوخته همراه با صندلی‌هایی شکسته که تنها زنی جادوزن درش رفت‌وآمد می‌کند. هرنهال همانجائی بود که دیمون هم با خودش روبه‌رو شد و به ناخودآگاه‌اش رجوع کرد. بنابراین محیط بیرونی هرنهال، وضعیت درونی شخصیت کریستون کول را بازتاب می‌دهد. درواقع هرنهال حالا تنها یک استعاره از وضعیت اوست. مخصوصا زمانی که متوجه می‌شود رینیرا به بارانداز پادشاه رسیده است. از نگاه نظریه روایت، برخی مکان‌ها فقط لوکیشن نیستند بلکه خود بخشی از موضوعیت روایت را برعهده می‌گیرند. هرنهال نیز یکی از این مکان‌هاست. برای دیمون، هرنهال جائی بود که او با رابطه‌اش با برادرش و میلش به قدرت روبه‌رو شد. اما برای کریستون کول، هرنهال معنای متفاوتی دارد. او به آنجا می‌رود چون هویت قبلی‌اش را از دست داده است و دیگر آلیسنتی انتظارش را نمی‌کشد.

کریستون کول را می‌توان یک شخصیت تراژیک نامید که شبیه‌اش را در سینمای نوآر دیده‌ایم. یک انتخاب او را به سمت تراژدی کشاند و به‌همین دلیل نمی‌توان او را یک ضدقهرمان در نظر گرفت. او بخاطر کینه و از دست رفتن هویت‌اش به سمت آلیسنت کشیده می‌شود. سکوت‌های طولانی، نگاه‌های عمیق و بازی مینی‌مال بازیگر شرایط تراژیک‌گونه‌ی او را از نظر نظریه فرمال به‌خوبی نشان می‌دهد. او همواره سکوت کرده و تنها در حال نگاه کردن است و هنگامی که آلیسنت به‌خطر می‌افتد، از خود واکنش نشان می‌دهد. کریستون کول نیز یک کارکتر چندلایه و به‌شدت سخت است. از این جهت سخت که نوشتن چنین کارکتری از لحاظ عناصر روایی و درام باید با احتیاط انجام شود. کنش‌های او از یک تعارض درونی روانی سرچشمه می‌گیرند، یا بهتر است بگوییم عقده. از لحاظ خوانش‌های یونگی او با یک ترادی عمیقی روبه‌روست. چراکه این کارکتر هرگز نمی‌تواند خودش را بخاطر ارتباط با رینیرا ببخشد در نتیجه هویت شوالیه‌اش فرو می‌‌ریزد. برهمین اساس یونگ معتقد است که چنین کارکتری تنها از خودش شکست خورده است.

اما کارکتر دیگری که به خط داستانی سریال خاندان اژدها اضافه می‌شود، دیرون تارگرین است. کسی که از کودکی او را به اولدتاون فرستادند تا هایتاورها بزرگش کنند. آلیسنت می‌گوید که دوست داشته تا یک فرزند هایتاور هم داشته باشد. از آنجائی که دیرون بیرون از کینگزلندینگ پرورش یافته است، تفاوت‌های بسیاری با دیمون، ایموند، اگان و رینیرا خواهد داشت. با ورود دیرون، معادله‌ی نظامی و سیاسی جناح سبز تغییر می‌کند و امکان تعارض‌های تازه‌ای فراهم می‌شود. چون او هم یک اژدها دارد و هم تحت سرپرستی فردی خطرناک است. و از طرفی دیگر نیز یک مدعی بالقوه برای جانشینی اگان به‌حساب می‌آید. از نگاه کلاسیک و ساختار سه‌پرده‌ای سیدفیلد او کسی است که پیرنگ را وارد مرحله‌‌ی تازه‌ای می‌کند و می‌تواند نقش یک نقطه عطف را بازی کند. دیرون هنوز وارد بازی کنش‌ها نشده است و برای مخاطب حکم معمایی را دارد که تعلیق ایجاد می‌کند. معمولا ورود شخصیتی شبیه دیرون به یک روایت ممکن است به‌عنوان یک موتور پیش‌برنده در قسمت‌های بعدی عمل کند.

همانطور که گفتم قسمت چهارم پر از کدهایی روایی است که تعلیق زیادی به راه انداخته‌اند که یکی دیگرشان بارداری هلینا است. بارداری همسر اگان کد معمایی تازه‌ای را خلق می‌کند، چراکه اولا طبق قانون تاج‌وتخت اگر پسر باشد او وارث اگان می‌شود و کشمکش‌های تارگرین‌ها شعله‌ورتر می‌شوند. از سمتی دیگر نیز جایگاه هلینا تغییر می‌کند و شخصیت‌پردازی او قوام بیشتری می‌یابد. او حالا کسی است که بخشی از سرنوشت سیاسی تارگرین‌ها را حمل می‌کند و حتی ممکن است توسط دیمون و رینیرا به قتل برسد. این اتفاق یکی از مهم‌ترین ابزارهای تشدید تعارض و تعلیق در این فصل خواهد بود. از طرفی دیگر هم ما خط داستانی اگان را داریم. شاهزاده‌ی عصبی و خوش‌گذران ابتدای سریال که حالا با بدنی سوخته در حال فرار است. او هم خالق بخشی از تعلیق سریال است که یک جریان معمایی را ایجاد می‌کند. این ضدقهرمان تراژیک بخاطر عدم‌حضور و اعلام مرگش باعث به حرکت درآمدن خط‌های داستانی دیگری شده است. اورموند هایتاور، کریستون کول، ایموند، رینیرا و حتی آلیسنت بخاطر خلا او تبدیل به خط‌های داستانی با تعلیق‌های سنگینی شده‌اند. اگان خالق بحرانی است که حالا در روایت وجود دارد، شاید او کنش خاصی را تا مدت‌ها از خود نشان ندهد ولی همین که مرگش اعلام شده است ارزش‌های دراماتیک جابه‌جا می‌شوند.

رینیرا همچنان در نشان دادن کشمکش‌های درونی ضعف نشان می‌دهد باز هم اگر او را با دیمون مقایسه کنیم می‌بینیم که او هم رینیرا را دوست دارد و هم بدش نمی‌آید که قدرت او را صاحب شود، یک نیاز روانی که به‌شدت مشخص است. درواقع گرانش دراماتیکی رینیرا پایین است تناقض‌های درونی‌اش به اندازه‌ی دیمون شکل نگرفته‌اند و مدعی تاج‌وتخت در حال طی کردن یک مسیر هموار است. انتخاب‌های او، تناقض‌های درونی‌ رینیرا را آشکار نمی‌کنند، به‌همین دلیل مخاطب منتظر قدم بعدی‌اش نمی‌ماند و می‌داند که قرار است دیگران برای او تصمیم‌گیری کنند.

از منظر نظریه روایی قسمت چهارم فصل سوم خاندان اژدها یکی از داستان‌محورترین اپیزودهای فصل است. فیلمساز برای هرکدام از کارکترها خط روایی جداگانه‌ای را پیش می‌گیرد. در این قسمت، دیمون تارگرین همچنان نمونه‌ای از یک شخصیت چندوجهی است. او دیگر تنها تارگرینی جنگجو و جاه‌طلب نیست، بلکه فردی است که میان میل به قدرت، وفاداری خانوادگی و مسئولیت سیاسی در نوسان است. این چندوجهی بودن باعث شده که تصمیم‌های او همواره قابل پیش‌بینی نباشند، اما از منطق پرداختی شخصیت نیز براساس قواعد سیدفیلد فاصله نگیرند. دیمون بیش از دیگر شخصیت‌ها این پیچش‌ها را تجربه می‌کند. تصمیم‌های او نشان می‌دهند که نسبت به فصل‌های قبل پیچیده‌تر شده است.

قسمت چهارم فصل سوم خاندان اژدها را می‌توان نقطه‌ای تعیین‌کننده در چارچوب‌بندی دوباره اثر از لحاظ جان‌گیری دوباره پیرنگ نظر گرفت. اپیزودی که بیش از آنکه بر نمایش رخدادهای بزرگ و نبردهای حماسی استوار باشد، بر شکل‌دهی مناسبات قدرت، تغییر موقعیت شخصیت‌ها و تعمیق کشمکش‌های درونی و بیرونی تمرکز دارد. در قسمت چهارم، جهان داستان بخاطر فتح بارانداز شاه توسط رینیرا هنوز در مرحله آشفتگی قرار دارد. این وضعیت، روایت را در نقطه‌ای میانی نگه می‌دارد، جایی که شخصیت‌ها نه قادر به بازسازی نظم پیشین هستند و نه هنوز نظم تازه‌ای شکل گرفته است. بنابراین، کارکرد اصلی این قسمت نه حل بحران، بلکه انباشت بحران برای کشمکش‌ها و تعارض‌های آینده است. درواقع در هر دو جبهه تحرکات زیادی مشاهده می‌شود و هنوز کارکترها در وضعیت جدید، جایگاه خود را نیافته‌اند.

درواقع بسیاری از صحنه‌هایی که ممکن است در نگاه نخست کم‌ اهمیت به‌نظر برسند، زمینه‌سازی برای نقاط عطف بعدی هستند. مثلا همان بارداری هلینا و اینکه اورموند به بوها حساسیت زیادی نشان می‌دهد. نکته مهم این است که قسمت چهارم به هیچ‌یک از این پرسش‌ها پاسخ قطعی نمی‌دهد، بلکه بر تعداد آن‌ها می‌افزاید. از مظر روایت، این شیوه باعث می‌شود مخاطب برای یافتن پاسخ، قسمت‌های بعدی را دنبال کند. به بیانی این قسمت اهرم کنترل‌کننده‌ی کدهای معمایی است. چراکه نویسنده تصمیم بر این گرفته است که اطلاعاتی را به شیوه‌ای بیان کند تا تعلیق و راز به پرداخت خوبی برسند. از سمتی دیگر این قسمت پر از کنش‌های متعددی است که مخاطب را منتظر قسمت‌های بعدی نگه می‌دارد. مثلا زمانی که سرکیستون تصمیم می‌گیرد به خانه بازنگردد، چون جائی ندارد و یا وقتی که مار دریا به‌عنوان دست ملکه در جلسه حضور پیدا نمی‌کند. برهمین اساس تعلیق در این قسمت‌ها بیش از آنکه از نبرد یا غافلگیری ناشی شوند، از تعویق کنش، توزیع نامتقارن اطلاعات و انتظار برای پیامد تصمیم‌ها شکل می‌گیرد. برای مثال، هنگامی که شخصیت‌ها درباره اتحادهای نظامی، آرایش نیروها یا تصمیمات سیاسی گفت‌وگو می‌کنند، روایت بلافاصله پیامد این تصمیم‌ها را نشان نمی‌دهد. این فاصله میان کنش و نتیجه باعث می‌شود مخاطب در حالت انتظار باقی بماند. درواقع بین علت و معلول فاصله می‌افتد تا مخاطب منتظر قسمت بعدی باشد.

همانطور که گفتم از منظر نظریه درام، کشمکش در قسمت چهارم فصل سوم خاندان اژدها بیش از آنکه بر نبردهای فیزیکی استوار باشد، بر تعارض اراده‌ها، تضاد منافع و بحران‌های اخلاقی بنا شده است. این قسمت نمونه‌ای از درام سیاسی است که در آن کشمکش از طریق تصمیم‌گیری، گفت‌وگو و رقابت بر سر قدرت شکل می‌گیرد. مثلا دیمون تارگرین با تعارضی میان جاه‌طلبی سیاسی، وفاداری به خانواده و مسئولیت شخصی روبه‌رو است. او باید تصمیم بگیرد که آیا برای حفظ قدرت، دست به اقداماتی بزند که ممکن است روابط خانوادگی و مشروعیت اخلاقی او را تضعیف کند. این تعارض باعث می‌شود کنش‌های او صرفاً سیاسی نباشد، بلکه بُعدی روان‌شناختی نیز پیدا کند. در سوی دیگر، رینیرا نیز میان دو خواسته متضاد قرار دارد، حفظ مشروعیت و عدالت از یک سو، و ضرورت واکنش قاطع در برابر تهدیدهای سیاسی از سوی دیگر.