بررسی بازی Reanimal | نجات کودکان

در دنیای بازی‌ها وقتی دو واژه «سکو نوردی» و «ترس» را کنارهم می‌گذاریم، نامی برجسته در مقابل‌مان ظاهر می‌شود: «لیتل نایتمرز» (Little Nightmares). استودیوی سوئدی «تارسیر» (Tarsier Studios) با خلق آن دنیای کابوس‌وار، آن قصه‌ها، معصومیتی که در سایه وحشت لاوکرفتی رنگ می‌باخت و شخصیت‌هایی که در باران تنهایی‌شان رها شده می‌شدند پتانسیل بسیار بالای آثار دو بعدی، ۲.۵ بعدی و استعداد بسیار بالای خود در ترکیب گیم‌پلی خوش‌ساخت با این مولفه‌ها را نمایش می‌داد.

زمانی که خبر رسید استودیو تارسیر توسط «امبریسر گروپ» خریداری شده و حق امتیاز ساخت Little Nightmares در دستان «باندای نامکو» باقی مانده است، همه نگران شدیم. «آیا استودیو تارسیر بدون فرزند مشهور خود می‌تواند به حیاتش ادامه دهد؟» و از آن مهم‌تر، «آیا بازی بعدی آن‌ها تنها یک کپی‌برداری از گذشته است یا گامی رو به جلو محسوب می‌شود؟». اکنون با قاطعیت می‌توان گفت: بازی Reanimal نه تنها پاسخی کوبنده به تمام این نگرانی‌هاست، بلکه اثبات می‌کند موفقیت‌های «لیتل نایتمرز» هرگز اتفاقی نبودند. با بررسی زومجی از بازی Reanimal همراه باشید.

نخستین عنصری که در «ری‌انیمال» مخاطب را در خود می‌بلعد، اتمسفرسازی سنگین و بی‌رحم بازی است که از همان ثانیه نخست، یقه بازیکن می‌گیرد و او را به انتهای سیاهی پرتاب می‌کند.

داستان بازی درباره‌ی خواهر و برادری است که برای نجات دوستان خود پا به دنیای جهنمی «ری انیمال» گذاشته‌اند. استودیو تارسیر مجددا با تکیه‌بر اتمسفرسازی، زبان بدن، ترس بدنی، روایت اکثرا صامت و «آدم بد»های مختلفی که در محیط‌های بازی وجود دارن، قصه گفته و باز هم این کار را عالی انجام داده است. این‌بار اما یک سری دیالوگ‌ها هم برای قهرمانان قصه نوشته شده که همین موضوع، پویایی قصه‌سرایی را بیشتر هم می‌کند. ری‌انیمال جایی است که استودیو تارسیر بالاخره در مسیر هدف خود یعنی قصه‌سرایی روان‌شناختی و بسیار تاریک‌تر از قبل، حرکت می‌کند.

نسبت به‌آنچه که در لیتل نایتمرز دیده بودیم، ارکستر «ری‌انیمال» آنقدر سیاه‌تر و جدی‌تر می‌نوازد که معمولی‌ترین لحظاتش به‌اوج‌های «لیتل‌نایتمرز» شباهت پیدا می‌کند. نمادگذاری‌ها، تعلیق‌ها، پرداخت به‌موضوعاتی بسیار جدی و حتی سوال‌برانگیز در جوامع تنها بخشی از عمق داستان‌سرایی اثر به‌شمار می‌روند. به‌لطف پایان‌بندی‌های چندگانه بازی، «ری‌انیمال» نقاط اوج ساخته‌های قبلی تارسیر را به داستان بازی از اقسام تعلیق‌ها و پیچش‌ها پر شده و با پایان‌های مختلفی که داره، ارزش تکرار بسیار بالایی رو به‌تجربه بازی می‌بخشه.

«ری انیمال» نه‌تنها نسبت به بازی‌های قبلی این استودیو، بزرگ‌تر و سینمایی‌تر، بلکه با پویایی ویژه مابین شمایل دو، ۲.۵ بعدی و سه‌بعدی گنجانده شده در گیم‌پلی لحظه‌به‌لحظه بازی – که همین موضوع هم از وسواس شدید تیم توسعه و دقت بالا در طراحی مراحل بازی منعکس می‌شود -  تلاشی جدی برای ارتقاء فنی در ساختار این آثار به‌حساب می‌آید. آیا این تلاش موفقیت‌آمیز بوده؟ نه لزوما.

متاسفانه بهینه‌سازی حرکات و ساختار دوربین در لحظاتی که بازی کاملاً سه بعدی می‌شود، هنوز کاملا بهینه نیست. در این شرایط، تشخیص عمق برای پریدن از روی سکوها یا فرار از دست هیولاها، گاهی اوقات واقعاً گیج‌کننده و اذیت‌کننده می‌شود. این موضوع در ترکیب با نورپردازی به‌شدت تاریک و گاهی بیش از اندازه تاریک بازی، قطعا توی ذوق بازیکن می‌زند. بارها پیش می‌آید که شما دقیقاً می‌دانید باید چه‌کار کنید، اما بخاطر زاویه‌ی بد دوربین بی‌دلیل کشته می‌شوید. این موضوع برای استودیویی با این تجربه، یک ایراد فنی غیرقابل چشم‌پوشی است.

با وجود این مشکل، همچنان باید اعتبار را به استودیو تارسیر داد که برای خروج از چارچوب‌های خود تلاش می‌کند و در این صنعت محافظه‌کار، برای نوآوری تلاش می‌کند. در «ری‌انیمال» تنوع مراحل بیداد می‌کند. ثانیه‌به ثانیه‌ی تجربه بازی فکر شده‌ است و هرگز به‌تکرار نمی‌افتد.

هر محیط یک «آدم بد» اصلی دارد که نحوه عملکرد چالش‌ها و درکل، اکو سیستم آن محیط را تعیین می‌کند. تنوع در پازل‌ها، محیط‌ها، سناریوهای همکاری دونفره، مبارزات و درکل همه چیز در ساختار بازی گیمر را میخکوب می‌کند. در کل گیم‌پلی بازی با وجود حفظ و بزرگ‌تر و سینمایی‌تر کردن اون ساختار آشنا از بازی‌های تیم تارسیر، تلاش می‌کنه تا این فرمول رو تغییر هم بده که خب با وجود مشکلات خاص خودش، باید اونو یه قدم اول مناسب در مسیری بدونیم که قطعا ثمربخش خواهد بود.