بررسی بازی Suit For Hire | تفنگ. تفنگ‌های زیاد

در جمع بازی‌های ژانر شوتر، آثار «یک ضرب، یک مرگ - One Hit, One Kill» جایگاه ویژه‌ای دارند. سرعت دیوانه‌وار، جلوه‌های گرافیکی تند، موزیک‌های آشوب‌ناک و گیم‌پلی خون‌بار شاید دقیق‌ترین توصیف‌کنندگان این ژانر باشند. از «گوست‌رانر» و «هات‌لاین میامی» گرفته تا «سوپر-هات» و سایر آثار این سبکی طی سالیان اخیر به‌این تکه‌ی ناب از سبک شوتر، سر و شکل ویژه‌ای بخشیدند و الهام‌بخش دیگر بازی‌ها نیز شدند.

Suit For Hire یکی از همین بازی‌ها است. اثری که در تیم Godmode Interactive توسعه یافته و مشخصا برای سیراب کردن عطش هواداران «جان ویک» تولید شده است؛ چرا که این بازی از دل ترکیب سناریوهای مبارزه نزدیک‌با سلاح گرم و هنرهای رزمی (گان-فو)، سبک «یک ضرب، یک مرگ» را نیز چاشنی کار کرده و قهرمانی کت و شلوار-پوش را در مرکزیت اتفاقات‌اش قرار می‌دهد که باید شهرها و مکان‌های اعیانی را با خون دشمنان‌اش رنگ‌آمیزی کند. Suit For Hire مدتی در حالت «دسترسی زودهنگام/Early Access» به‌میزبانی از علاقه‌مندان این سبک آثار پرداخت و حالا که بالاخره از این فاز خارج شده، زمان بررسی نسخه‌ی 1.0 آن فرارسیده است. همراه زومجی باشید.

در Suit For Hire اساسا هیچ قصه‌ای وجود ندارد. شما یک قاتل اجیر شده هستید و برای تکمیل کی سری ماموریت خاص، به‌سراسر دنیا فرستاده می‌شوید. ماموریت‌هایی که ثانیه‌به‌ثانیه‌شان پر شده از آشوب، پوکه‌های زمین‌افتاده از سلاح کمری‌تان، استخوان‌های خرد شده سربازان فلک‌زده دشمن و قطرات خونی است که بر کت و شلوار گران قیمت شما ریخته می‌شود. اساسا هم یک ویدیوگیم ۱۵ دلاری کاملا «بکش برو جلو» انتظار قصه‌سرایی چند لایه نمی‌رود و بازی هم کاملا آگاه بر این حقیقت، بازیکن را در جهان آشوب‌ناکش هل می‌دهد.

هسته اصلی Suit for Hire گیم‌پلی آن است؛ گیم‌پلی‌ای که بر پایه مبارزات پرسرعت و فوق‌دقیق بنا شده می‌شود. بازی Suit For Hire با دو زاویه‌ی دوربین سوم شخص و ایزومتریک (بالا به پایین) قابل تجربه است. همین موضوع، ارزش تکرار اثر نام‌برده را شدیدا بالا می‌برد. چرا که مراحل آن با هر دو سبک از دوربین بازی کاملا بهینه شده و به‌لطف طراحی فکر شده‌اش، هر دو سبک از زاویه‌ی دوربین روی آن جواب می‌دهد. هسته‌ی گیم‌پلی اما کاملا مبتنی‌بر حرکت، سرعت و دقت است؛ چرا که حین اتمام گلوله‌هایتان، خشاب‌ شما فقط با اجرای موفقیت‌آمیز فنون رزمی پر می‌شود.

مبارزات ترکیبی پیچیده از سلاح گرم و هنرهای رزمی هستند؛ ترکیبی که معمولاً با اصطلاح «گان‌فو» شناخته می‌شود. بازیکن ابزارهای متنوعی برای از پای درآوردن دشمنان در اختیار دارد. تکنیک‌هایی مثل گرفتن و پرتاب کردن، مبارزه تن‌به‌تن با دست، لگد زدن، شیرجه زدن، جاخالی دادن و و موارد این‌چنینی همه در دسترس بازیکن هستند تا زمان اتمام گلوله‌ی هر خشاب، وقتی که بازیکن برای پر کردن گلوله‌هایش باید فنون رزمی اجرا بکند، دست‌بسته نباشد.

در کنار این ساختارها، گیمر می‌تواند از تفنگ دشمنان نیز استفاده کند. فهرستی بلند از انواع شاتگان‌ها، تفنگ‌های کمری،‌ اسنایپرها، مسلسل‌ها، تفنگ‌های نیمه‌اتوماتیک و انواع سلاح سرد در دسترس بازیکن است تا هم‌گام با متنوع شدن انواع دشمنان، بازیکن هم بتواند مقابله کند.

یکی از تحسین‌شده‌ترین جنبه‌های گیم‌پلی، سیستم هیجان‌انگیز و پویا مدیریت مهمات است. بازیکن با یک سلاح جانبی اصلی، مانند H&K P30L، کار را آغاز می‌کند اما مقدار مهمات ذخیره‌شده بسیار محدود است. برای زنده ماندن، باید دائماً خود را با شرایط وفق دهید:

• جمع‌آوری از دشمنان: برداشتن سلاح‌هایی که «نوچه‌ها» رها می‌کنند؛ از شاتگان گرفته تا کاربین‌ها.
• سلاح‌های یک‌بارمصرف: پس از اتمام مهمات این سلاح‌ها، شخصیت اصلی آن‌ها را دوباره پر نمی‌کند و بازیکن مجبور می‌شود فوراً به دنبال سلاح بعدی بگردد یا به مبارزه تن‌به‌تن روی بیاورد.
• گزینه‌های مبارزه نزدیک: استفاده از شمشیر، آچار، لوله، و کاتانا برای «تکه‌تکه کردن» دشمنان در فاصله نزدیک.

این رویکرد پرشده از ریسک، تضمین می‌کند که بازیکن دائماً از خلاقیت‌اش بهره بگیرد. شالوده اقتصاد در بازی به‌گونه‌ای طراحی شده که گیمر را دائما به‌حرکت روبه‌جلو و بدون مکث تشویق می‌کند.

یکی از ویژگی‌های شاخص نسخه 1.0 امکان جابه‌جایی آنی میان نمای بالا به پایین و نمای روی شانه (سوم‌شخص) است.

• نمای بالا به پایین: این حالت در دوران دسترسی زودهنگام طراحی شده و بهترین دید را از میدان نبرد می‌دهد؛ حالتی «ایزومتریک» همچون بازی هاتلاین میامی و «کشتار در هنگ‌کنگ» به‌طوری که امکان مانورهای تاکتیکی مانند کمانه کردن گلوله از آینه‌ها یا شلیک از میان دیوارهای نازک فراهم می‌شود.
• نمای سوم‌شخص: این حالت در پاسخ به بازخورد جامعه بازیکنان اضافه شده است. یکی از جلوه‌های لایق تحسین بازی اتفاقا همین بهینگی طراحی مراحل در تمامی این حالت‌های بصری است. چه از دید سوم‌شخص و چه از دید ایزومتریک، بازی عملکرد فوق‌العاده‌ای دارد و طراحی مراحل‌اش به‌قدری خوب و فکر شده است که تعویض شمایل دوربین را به‌یکی از مهم‌ترین مولفه‌های بالا رفتن ارزش تکرار بازی بدل می‌کند.

باس‌فایت‌های قابل‌توجهی نیز وجود دارند؛ از جمله نبرد با یک هلیکوپتر در پایان اولین لوکیشن و باسی که در محیط کلیسای جامع به‌سراغش می رویم.

جلوه‌های بصری Suit for Hire بیش از آنکه بر قدرت فنی تکیه داشته باشند، بر «حس خالص استایل» استوارند. این بازی را می‌توان یکی از سبُک‌ترین و کم‌حجم‌ترین ویدیوگیم‌های سوم‌شخص با این حجم از پیچیدگی ژانری به‌حساب آورد. اثری بسیار بهینه که با وجود یک سری مشکلات فنی در اجرای مراحل و کرش کردن‌های ناگهانی، در نهایت کلیت شدیدا روان و کم‌نقصی را تحویل گیمر می‌دهد.

به‌عنوان یک عنوان مستقل، بازی از محیط‌های نسبتاً ساده استفاده می‌کند که به لطف نورپردازی و طراحی حرکات، به «میدان‌های نبرد درخشان گان‌فو» تبدیل می‌شوند. زیبایی‌شناسی بازی به‌شدت وام‌دار فضای جان ویک است و در همان لحظات آغازین تجربه‌اش، حس فعالیت در دنیای جان ویک را به‌گیمر منتقل می‌کند.

هرچقدر که بازی از منظر فنی واقعا ساده و کم‌‌حجم است، از منظر کارگردانی هنری اما یکی از مینیمال‌ترین و خاص‌ترین گیم‌های این ژانر به‌حساب می‌آید. چیزی مشابه‌با آنچه که در سایر ویدیوگیم‌های One Hit, One Kill دیده بودیم. رنگ‌آمیزی‌های تیز و تنوع رنگی همراه‌با طراحی خاص کاراکترها و موارد این‌چنینی، شکل و شمایل بازی را بسیار دیدنی و خاص کرده است.

از آن طرف، در زمینه صداگذاری هم با محصولی ساده و باکیفیت طرفیم؛ البته اگر بتوانید با یکنواختی شدید در موزیک‌های پس‌زمینه مراحل کنار بیاید.