بررسی نسخه کنسولی My Friendly Neighborhood؛ ترسناک دوست‌داشتنی

از همان دقیقه‌های اول، My Friendly Neighborhood نشان می‌دهد که چطور می‌شود به فرمول کلاسیک «بقا-ترس» نفَس تازه داد بی‌آنکه تکیه‌کلام‌های ژانر را قربانی کرد. شرکت DreadXP به‌همراه دو برادر سازنده، جان و اِوان شیمنسکی، جهانی ساخته‌اند که از همان ابتدا گیمرها را جذب می‌کند؛ عروسکی‌های رنگی و مهربانِ جلوی دوربین، پشت صحنه به موجوداتی «بیش‌ازحد دوستانه» تبدیل شده‌اند؛ آن هم از نوعی که با لبخندِ دائمی‌شان، فاصله‌ی امن شخصی را کلاً به‌رسمیت نمی‌شناسند. این تضاد ظاهری—دکورهای مقوایی و رنگ‌های شاد در برابر حس تعلیق دائمی—موتور محرک فضاست و نسخه‌ی کنسولی که اخیرا منتشر شد، دقیقاً همین شاکله را با همان دقت اجرای نسخه‌ی PC ارائه می‌دهد.

هسته‌ی گیم‌پلی هنوز همان چیزهایی‌ست که ژانر را دوست‌داشتنی می‌کند: کمبود منابع، نقشه‌ی چندلایه، قفل و کلید و پازل‌هایی که شما را مجبور می‌کنند مسیرها را به‌دقت از حفظ شوید. مهم‌تر از همه، دشمنی که واقعاً «نابود» نمی‌شود. در My Friendly Neighborhood عروسک‌ها وقتی زمین می‌خورند، با خروج و ورود مجدد شما به اتاق زنده می‌شوند—مگر اینکه با نوارچسب‌های محدود، آن‌ها را ببندید. این ایده‌ی ساده، ولی در عمل درخشان، ریتم اکتشاف را تغییر می‌دهد: آیا مهمات را خرج می‌کنید یا ترجیح می‌دهید چند رول نوارچسب را برای آرامشِ چند اتاق کلیدی کنار بگذارید؟ همین انتخاب‌های کوچک، استراتژی‌های بازی را شکل می‌دهند و فشار ذهنی شیرینی به همراه دارند.

My Friendly Neighborhood آشکارا به آثار کلاسیک ژانر وحشت اشاره دارد: هاب مرکزی، میان‌بُرها، درهایی که با کارت/کلیدهای رنگی باز می‌شوند، و مسیرهایی که بعداً با آیتم جدید معنای تازه‌ای پیدا می‌کنند. بازی به‌صورت رسمی «غیرخطی» توصیف شده و مدام تشویق‌تان می‌کند نقشه را چک کنید—و خبر خوب این‌که تیم سازنده با آپدیت‌ها، نشان‌گر اتاق‌های امن و کیفیت پیمایش را بهتر کرده بود. روی کنسول‌ها هم همان کیفیت راهبری حفظ شده؛ شما به ندرت گم می‌شوید، اما هرگز حس نمی‌کنید بازی دستتان را گرفته است. این تعادل، برای ژانری که با یک علامت سؤال اضافی روی HUD می‌تواند فروبپاشد، ارزشمند است.

اگر دنبال اره‌برقی و اسپلتر هستید، My Friendly Neighborhood عمدا سراغ آن افراط نمی‌رود. «ترس» اینجا بیشتر از جنس ناهمخوانی و اضطراب است تا «وحشتِ دل‌چرکین». راهروهای آشنا، لبخندهای یخ‌زده و مونولوگ‌های عروسکی‌ها وقتی پشت در بسته ایستاده‌اید، بیش از هر جامپ‌اسکرِ بی‌هشدار، روی اعصاب‌تان می‌خزد. بازی می‌خواهد سبک‌دستی‌اش را در فضا بسازد و به‌جای خون و خشونت، با اتمسفر شما را آزار دهد و انصافاً موفق است.

نسخه‌ی کنسولی با بهبودهایی کلی عرضه شده است: بهبود پایداری، بهینه‌سازی‌های گرافیکی و بهبود رابط‌کاربری. اگر روی PC بازی را مدتی پس از عرضه تجربه کرده باشید، احتمالاً بیشتر این بهبودها را دیده‌اید؛ حالا کنسول‌ها همان تجربه‌ی بهبود‌یافته را از همان روز اول دریافت می‌کنند. از آن مهم‌تر، حالت پس از پایان Neighborhorde—که در به‌روزرسانی اکتبر ۲۰۲۳ اضافه شد—روی کنسول‌ها هم حضور دارد و برای وقت‌هایی که می‌خواهید از فضای داستانی فاصله بگیرید و صرفاً در چهار آرنای مبارزه‌ای امتیازتان را بالا ببرید، عالی است. چهار شخصیت قابل‌بازی در این مود، باعث می‌شوند حس‌وحال تازه‌ای از شلیکِ حروف به موج عروسک‌ها بگیرید.

همچنین بازی روی کنسول‌ها تجربه‌ای روان و بی‌دردسر است؛ به‌خصوص روی نسل نُهم که سرعت بارگذاری‌ها و ثبات فریم، تجربه‌ای لذت‌بخش را ارائه می‌دهد. حرکت هوشمندانه‌ی دیگر، اضافه‌شدن درجه‌سختی «Friendly» است که عملاً برای کسانی طراحی شده که دلشان می‌خواهد روایت و پازل‌ها را با فشار کمتر تجربه کنند: دشمنان نرم‌تر، چک‌پوینت‌های بیشتر و—مهم‌تر از همه—حذف نیاز به «توکن ذخیره» در این مود.

My Friendly Neighborhood وقتی عالی می‌شود که از دل مونولوگ‌های عروسکی و یادداشت‌های پراکنده، یک‌جور نقد مهربانانه اما تلخ نسبت به تاریخ تلویزیون و تغییر سلیقه‌ی مخاطب در می‌آورد. قصه‌ی «چرا این شو لغو شد» یا «چه شد که این عروسک‌ها دیوانه شدند» نه به شکل موعظه، که از طریق جزئیات محیطی جلو می‌رود. پازل‌های بازی در مجموع عادلانه‌اند، سرنخ‌ها در محیط پخش‌اند و معمولاً دو-سه لایه فاصله میان «سرنخ» تا «قفل» حفظ شده. یکی‌دو مورد از پازل‌های اواخر کار ممکن است شما را به دفترچه یادداشت یا حتی اسکرین‌شات‌گرفتن از تابلوی دیوار وادار کند، اما هیچ‌گاه از مرز آزار عبور نمی‌کنند. از آن‌سو، بازی در همان ساعات اول با نشان‌دادن «قابلیت میان‌بُرها» وعده می‌دهد که بک‌تِرکینگ قرار نیست به کار اجباری تبدیل شود و به وعده‌اش عمل می‌کند.

در مجموع، My Friendly Neighborhood روی کنسول‌ها همان کاری را می‌کند که روی PC به‌خوبی انجام داد: بازتعریف یک فضای آشنا با یک ترفند هوشمندانه. اینجا، سلاح‌تان حروف الفباست و بزرگ‌ترین مزیت‌تان «برنامه‌ریزی»؛ اینجا، نوارچسب به‌اندازه‌ی فشنگ ارزش دارد و لبخندهای اغراق‌شده می‌توانند ترسناک‌تر از هر فریاد باشند. مجموعه‌ی بهبودهای فنیِ روز عرضه‌ی کنسولی، حضور Neighborhorde، و درجه‌سختی Friendly باعث شده مخاطبِ بیشتری بتواند «هسته‌ی درستِ طراحی» را تجربه کند—بی‌آنکه فداکاریِ سخت‌افزاری/محتوایی انجام شده باشد. اگر می‌خواهید یک بازی بقا-ترسِ کلاسیک‌مسلک، خلاق و خوش‌سلیقه را تجربه کنید، My Friendly Neighborhood انتخاب بسیار مناسبی است.