بررسی بازی Phantom Blade Zero؛ لذت حماسه شرقی

صنعت بازی چین طی سال‌های اخیر، آثار با ارزشی را تقدیم گیمرها کرده است و پس از تجربه موفق Wukong و Wuchang، این بار استودیو S-Game قصد دارد با Phantom Blade Zero هنر خود را به رخ بکشد. فنتوم بلید از همان نمایش‌های اول خود با اکشن‌های اغراق‌شده جذابش دل خیلی از گیمرها را برده بود و این سوال وجود داشت که آیا در عمل هم می‌تواند این جذابیت‌ها را به تجربه‌ای واقعا خوب تبدیل کند یا خیر؛ خب بدون مقدمه‌چینی اضافی، اجازه بدهد بگویم که بله، فنتوم بلید واقعا توانسته و خیلی هم خوب این کار را کرده است! پس ابتدا بررسی ویدیویی آن را تماشا کنید تا بعد هم بیش‌تر در مورد بازی صحبت کنیم:

فنتوم بلید زیرو روایتگر داستان شخصیتی به نام سول است؛ کاراکتری که در ابتدای بازی و در نبردی سنگین، پذیرای مرگ می‌شود اما این،‌ پایان قصه او نیست. به سول حق انتخاب داده می‌شود تا از بین دو قلب، یکی را انتخاب کند؛ اولی، قلبی که او را زنده می‌کند اما تمام احساساتش را از بین می‌برد و دومی قلبی که می‌تواند برای ۶۶ روز فرصت مجددی برای حیات به او بدهد. انتخاب سول گزینه دوم است و از اینجا، ماجراجویی این کاراکتر آغاز می‌شود تا خودش را به جایی برساند که شاید بتواند این مدت محدود زندگی را تمدید کند.

به نظرم عبارت «بیش از حد گسترده»، بهترین توصیف ممکن برای کاری است که فنتوم بلید زیرو سعی می‌کند با داستانش انجام دهد. این پیش‌زمینه روایی مناسب، در ادامه به داستانی با شاخ و برگ‌های خیلی زیاد تبدیل می‌شود که راستش را بخواهید، دنبال کردن همه‌شان و درک درست آن‌ها، اصلا و ابدا کار ساده‌ای نیست. به مرور زمان شخصیت‌های زیادی وارد قصه می‌شوند و ماجراجویی سول، درگیر چندین روایت جانبی مختلف می‌شود. مثلا از طرفی باید همین تلاش سول را برای زنده ماندن دنبال کنیم که خودش داستانی بسیار گسترده با کاراکترهای مختلف است، از طرفی بفهمیم که چه نیروهای اهریمنی کنترل مردم شهرها و روستا را در دست گرفته‌اند و آن‌ها را به موجوداتی عجیب و غریب تبدیل می‌کنند و در کنار این‌ها، تا دلتان بخواهد داستان‌های فرعی کوچک‌تر هم داریم که هرکدام سرنوشت شخصیت یا شخصیت‌های دیگری را روایت می‌کنند.

استودیو S-Game برای منتقل کردن این قصه‌ها به گیمر، از ابزارهای مختلفی هم استفاده کرده است؛ برای مثال لابه‌لای ماموریت‌های اصلی کات سین‌های سینمایی باکیفیتی داریم که مدام بین بازه‌های مختلف زمانی جریان دارند یا چند صدتا متن و دست‌نوشته در گوشه و کنار جهان بازی پخش شده‌اند که برای فهم درست داستان‌ها، باید آن‌ها را پیدا کنید و تک تک‌شان را با دقت تمام بخوانید. به این‌ها دیالوگ‌های طولانی با کاراکترها را هم اضافه کنید تا متوجه شوید که چرا می‌گویم درک کامل و درست داستان فنتوم بلید زیرو، اصلا و ابدا کار ساده‌ای نیست. شاید خود مخاطبین چینی به دلیل پیش زمینه‌های فرهنگی بهتر کار ساده‌تری از این نظر داشته باشند ولی به عنوان فردی که آشنایی چندانی با فرهنگ ووشیا ندارد، داستان کمی از نبود انسجام و متمرکز نبودن روی حداقل چند خط داستانی مشخص رنج می‌برد.

البته که در نهایت بعد از اینکه پس از حدود ۴۰ ساعت به نقطه پایان می‌رسید و بر اساس اقداماتی که انجام داده‌اید یکی از پایان‌بندی‌های فنتوم بلید زیرو را تجربه می‌کنید، مسیری لذت‌بخش را پشت سر گذاشته‌اید و حداقل داستان در شروع و پایان عملکردی منطقی دارد و سوال‌ها را هم به شکل قابل‌قبولی پاسخ می‌دهد؛ ولی در مجموع، شخصا داستان فنتوم بلید زیرو را کمی کم‌تر از سایر ویژگی‌های آن دوست داشتم که یکی از دلایل آن هم وقفه‌هایی است که برخی توضیحات زاید داستانی، بین لذتی که می‌توان از اکشن‌های بازی برد، ایجاد می‌کنند.

نمی‌دانم شما هم به فیلم‌های رزمی و مبارزه‌ای شرقی علاقه دارید یا نه. شخصا هر زمان که به تماشای چنین آثاری می‌پردازم، این سوال برایم ایجاد می‌شود که چرا بازی‌های نسبتا کمی سعی کرده‌اند تا اکشن‌های پر زرق و برق و اغراق‌شده آن‌ها را در مدیوم ویدیو گیم پیاده کنند؟ ظاهرا سازنده‌های فنتوم بلید زیرو هم دقیقا همین سوال را داشته‌اند و خب سعی کرده‌اند چنین نبردهایی را در ساخته خودشان اجرا کنند.

اول از همه، باید بگویم که فنتوم بلید زیرو، اصلا و ابدا یک بازی سولزلایک نیست و شاید تنها وجه تشابه آن با این آثار، داشتن چک پوینت‌هایی در قالب جسمی مجهز به زنگ باشد که به‌نوعی شبیه به بون‌فایر هستند. اما از حیث تمایز، نه خبری از زنده شدن مجدد دشمنان پس از لمس این چک پوینت‌ها است و نه Remnant Dust‌های شما که حکم منابع لازم برای ارتقا را دارند، با مرگ از بین می‌روند. این ویژگی‌ها و موارد دیگر، فنتوم بلید زیرو را بیش‌تر شبیه به یک تجربه اکشن نقش آفرینی خالص کرده‌اند. اما جدا از این مساله، خود اکشن‌های بازی هم با سیاست جذابی طراحی شده‌اند؛ فنتوم بلید زیرو، قصد ندارد همیشه مخاطبش را برای اینکه در یک جاخالی دادن یا پَری کردن اشتباه کرده است یا چند میلی‌ثانیه زمان‌بندی اشتباهی داشته، مجازات کند و به جای آن، او را تشویق می‌کند تا به هر اندازه که می‌خواهد غرق در مبارزات سریع و تهاجمی بازی شود و بیش‌تر از اینکه سعی کند همیشه زنده بماند، تلاش کند تا به شیوه‌ای چشم‌نواز و هیجان‌انگیز دشمنان ریز و درشت را از بین ببرد.

برای رسیدن به این هدف، فنتوم بلید زیرو تمام ابزارهای لازم را هم در اختیار گیمر قرار می‌دهد. سول کلکسیون بزرگی از انواع و اقسام سلاح‌ها را در طول مسیر خود جمع‌آوری می‌کند که در سه گروه کلی قرار می‌گیرند؛ سلاح‌های کوچک‌تر و تک‌دستی (One Handed)، سلاح‌های بزرگ‌تر و سلاح‌های دوتایی. اما حتی داخل خود این گروه‌ها هم هر سلاحی، حس و حال کاملا متفاوتی در جنگیدن دارد و به ویژگی‌های منحصربه‌فردی از انیمیشن‌های اجرای کمبوها گرفته تا حتی خصوصیات خاص‌تری مجهز شده است. همین موضوع باعث می‌شود تا جنگیدن با هر سلاح، تجربه کاملا جدیدی ارائه دهد و مدام تشویق شوید که موارد دیگر را هم امتحان کنید.

سول می‌تواند همزمان دو سلاح داشته باشد که سوییچ بین آن‌ها، اهمیت ویژه دیگری هم دارد. در بازی خبری از استامینا نیست اما نواری به اسم Sha Chi داریم که با دفاع در برابر ضربه‌های دشمن یا انجام یک سری از حمله‌ها، خالی می‌شود و یکی از راه‌های پر کردن دوباره آن، سوییچ بین این دو سلاح است. همین ویژگی به ظاهر ساده تنوع جنگیدن را بیش از پیش افزایش می‌دهد و عمق استراتژیک جذابی هم به مبارزات می‌بخشد. در کنار سلاح‌های اصلی، تجهیزات دیگری در قالب فنتوم اج‌ها نیز داریم که مواردی مثل تبر، تیر کمان، سپر یا حتی یک کله عروسک‌بازی معروف چینی‌ها را که از آن آتش خارج می‌شود، شامل می‌شوند. این تجهیزات نیز در نبردها بسیار کاربردی هستند و استفاده به موقع از آن‌ها می‌تواند ضربه‌های سنگینی به دشمنان وارد کند.

تمام این مکانیک‌ها در کنار یکدیگر، باعث شده‌اند تا فنتوم بلید زیرو سیستم مبارزاتی بسیار سیالی داشته باشد و اکشنی ارائه دهد که بی‌اغراق، حتی پس از نزدیک به ۵۰ ساعت تجربه هم ذره‌ای برایم تکراری نشده بود و بی‌صبرانه منتظر فرصتی هستم تا یک بار دیگر در قالب نیو گیم پلاس، به سراغ آن بروم. این نبردها مخصوصا در مبارزه با باس‌ها جذاب‌تر هم می‌شوند؛ چرا که در کنار طراحی عالی اکثر باس فایت‌ها و حس شدن جنگیدن با دشمنی متفاوت‌تر از دشمنان عادی بازی، فضاسازی‌های بازی برای طراحی میدان نبرد با ترکیب ایده‌آل موسیقی و جلوه‌های بصری، حسی کاملا منحصربه‌فرد برای هریک از این نبردها خلق کرده است که تا مدت‌ها در ذهن می‌ماند. رویکرد بازی نسبت به درجه‌سختی را هم دوست داشتم؛ جایی که در حالت نرمال، به نظرم بالانس خیلی خوبی بین هیجان و چالش وجود دارد و باز هم اگر شخصی بخواهد بازی را سخت‌تر یا راحت‌تر تجربه کند، این امکان برایش فراهم است.

فنتوم بلید زیرو ویژگی‌های ارتقای کاراکتر و تجهیزات را هم به‌خوبی در گیم‌پلی خود پیاده کرده است. برای شخصیت سول، درخت مهارتی تقریبا خطی داریم؛ به این معنی که مهارت‌ها با ترتیب مشخصی باز می‌شوند و خیلی حق انتخاب عجیبی در آن‌ها ندارید. با این حال ارتقاها کاملا تاثیر خودشان را در واقعا قوی‌تر شدن شخصیت بازی یا مجهز شدن او به قابلیت‌هایی بیش‌تر، نشان می‌دهند. از طرف دیگر، جذابیت اصلی ارتقاها مربوط به قوی‌تر کردن سلاح‌ها و تجهیزات جانبی سول است. سلاح‌ها تا ۳۰ سطح قابل ارتقا هستند و در این مسیر، با رسیدن به سطوح مشخصی ویژگی‌های جدیدی پیدا می‌کنند. سازنده‌ها برای اینکه همان موضوع اشتیاق به امتحان کردن گزینه‌های جدید را در بازی حفظ کنند، امکان ریست این ارتقاها و خرج آن برای سلاحی دیگر را هم در نظر گرفته‌اند که تقریبا بدون مجازات و هزینه است و فقط اگر بیش‌تر از سطح خاصی سلاح را ارتقا داده باشید، نیاز به آیتمی دارید که به وفور هم پیدا می‌شود و سایر منابع استفاده‌شده، بدون کم و کاستی به شما برمی‌گردند. حتی فنتوم اج‌ها، اکسسوری‌ها و آیتم‌های احیای سلامتی هم قابل ارتقا هستند که ویژگی مثبتی به شمار می‌رود.

اما جذابیت فنتوم بلید زیرو، فقط به مبارزه‌های آن محدود نیست؛ بازی در مجموع دارای هشت نقشه و جهان بزرگ است که سول در طول مسیر خود از آن‌ها عبور می‌کند. هرکدام از این جهان‌ها، با حس و حال متفاوتی طراحی و خلق شده‌اند؛ به طوریکه در بخشی باید از جنگلی انبوه عبور کنیم، در بخشی به دنیایی برفی و یخ‌زده سر بزنیم، از دریاچه‌ای زیبا با جزیره‌های مختلف دیدن کنیم و حتی پا به سرزمینی بذاریم که مرز بین خیال و واقعیت در آن گم شده است. شهر پانگژن را هم فراموش نکنیم که زمانی محل زندگی افراد زیادی بوده اما اکنون سراسر آن بوی مرگ و تباهی می‌دهد.

جهان‌های مختلف بازی در کنار جذابیت بصری بسیار بالایی که دارند، مملو از کارهایی هستند که با هدف سرگرم کردن مخاطب طراحی شده‌اند. در هر محیط ماموریت‌هایی فرعی را در کنار مراحل اصلی داریم که می‌توانید سراغشان بروید و معمولا هم دیزاین مناسبی دارند. علاوه بر این، گشت و گذار در گوشه و کنار این جهان‌ها معمولا با پاداش‌های ارزشمندی در قالب منابع لازم برای ارتقا یا متن‌هایی که داستان را روایت می‌کنند، همراه می‌شود. برخی از فنتوم اج‌هایی که بالاتر به آن‌ها اشاره کردیم، جدا از کاربرد در مبارزات برای از بین بردن برخی موانع محیطی هم به درد می‌خورند و به همین دلیل پس از اینکه آن‌ها را به دست آوردید، انگیزه خواهید داشت تا دوباره به محیط‌های قبلی برگردید و با از بین بردن موانع، مسیرهای جدیدی را کاوش کنید.

در اینکه فنتوم بلید زیرو بازی بسیار زیبایی است، شکی وجود ندارد و تنوع بصری عالی در کنار کیفیت بالای نورپردازی‌ها و بافت‌ها، مناظری را خلق کرده که گاه حتی می‌توان بیخیال پیشرفت در بازی شد و صرفا از تماشای آن‌ها لذت برد. با این حال بازی از نظر فنی، مشکلاتی ملموس دارد. در برخی از محیط‌ها و مخصوصا یکی از بخش‌های نزدیک به پایان بازی، افت فریم محسوسی وجود دارد که گاهی هم واقعا شدید می‌شود. از طرف دیگر، باگ‌هایی مثل گیر کردن دشمنان یا حتی خود سول در برخی از اجسام محیطی یا مسائلی از این دست هم پیش می‌آیند که البته در تجربه من، هرگز مانعی برای پیشروی در بازی نبودند ولی خب حس خوبی نمی‌توان از آن‌ها گرفت.

به‌طور کلی، Phantom Blade Zero یکی از آن آثاری است که بار دیگر به ما یادآوری می‌کند چرا عاشق بازی‌های ویدیویی هستیم. فنتوم بلید زیرو اثری برآمده از فرهنگ ووشیا چینی است که نبردهای نفس‌گیر و اغراق‌شده را در قالب اکشنی بی‌عیب و نقص تقدیم مخاطب می‌کند و آن را در با ارزش محتوایی بسیار غنی و کاملی در اختیارمان می‌گذارد. می‌دانم که امسال بازی‌های بزرگی روانه بازار شده‌اند و آثار موردانتظار دیگری نیز در راه هستند، اما با اطمینان می‌توانم بگویم که هیچ‌کدام از نظر کیفیت و هیجان مبارزات حتی به Phantom Blade Zero نزدیک هم نمی‌شوند. این بازی تنها بهینه‌سازی بهتر و روایتی منسجم‌تر نیاز دارد تا به اثری بی‌نقص تبدیل شود؛ دو موردی که دست‌کم یکی از آن‌ها با به‌روزرسانی‌های آینده قابل‌حل خواهد بود. همین موضوع به‌تنهایی می‌تواند دلیل کافی برای تجربه آن باشد؛ پس فرصت را از دست ندهید و خود را به این حماسه شرقی و لذت بردن از نبردهای تماشایی آن دعوت کنید.