بررسی نسخه نینتندو سوئيچ ۲ بازی Resident Evil 4 Remake

لیان، دهکده‌ای در اسپانیا، پیروان فرقه‌ای عجیب و اثری که صنعت بازی درس‌های زیادی از آن گرفت. رزیدنت ایول ۴ انقدر روی شکل‌گیری بسیاری از بازی‌های دو دهه‌ی اخیر نقش داشت و در سال عرضه جلوتر از استانداردهای زمانه بود که انواع‌واقسام گیمرها همین حالا می‌توانند به سراغ نسخه‌ی سال ۲۰۰۵ میلادی آن بروند و هیچ مشکلی برای لذت بردن از مکانیک‌های گیم‌پلی نداشته باشند. ترکیب درخشان ترس و اکشن در طول بازی، شوتر آرکیدگونه‌ی هیجان‌انگیز با دوربین جریان‌ساز، کات‌سین‌های داستانی تماشایی، کاراکترهای مثبت و منفی به یاد ماندنی و چند مرحله‌ی دلهره‌آور درخشان که طراحی‌شان کوچک‌ترین ایرادی ندارد، رزیدنت ایول ۴ را تبدیل به اثری کرده‌اند که هر کس بخواهد تاریخ ویدیوگیم را مطالعه کند، باید دست‌کم یک دور تجربه‌ی کامل آن را در کارنامه داشته باشد.

نسخه‌ی ریمیک که سه سال پیش از راه رسید، اکثر نقاط قوتی که بازی Resident Evil 4 را جاودانه کردند، نگه داشت. همزمان در چند بخش خلاقیت به خرج داد و کیفیت جلوه‌های تصویری RE4 را آن‌چنان بالا برد که نتیجه‌ی نهایی بتواند به سادگی با برخی از گرافیکی‌ترین بازی‌های نسل ۹ رقابت جدی داشته باشد. ولی آوردن همین ریمیک به کنسولی که قدرت لازم برای اجرای ایده‌آل آن را ندارد، بحث‌برانگیزتر از چیزی که می‌خواستم از آب درآمد. نه، این پورت، غیر قابل تجربه نیست. بسیاری از جذابیت‌های بازی RE4 Remake روی نسخه‌ی نینتندو سوئیچ ۲ هم از دست نمی‌روند. ولی ضربه‌ی فنی واردشده به اثر انقدر جدی به نظر می‌آید که حقیقتا فکر می‌کنم پورت نسخه‌ی اورجینال که در سال ۲۰۱۹ روی سوییچ به دست گیمرها رسید، انتخاب بهتری برای دارندگان کنسول شرکت Nintendo محسوب شود.

هیچ شکی وجود ندارد که ریمیک Resident Evil 4 یک بازی سنگین‌تر و گرافیکی‌تر از ریمیک Resident Evil 2 و ریمیک Resident Evil 3 است؛ اثری با محیط‌های متنوع و گسترده که حجم بسیار زیادی از جزئيات بصری را زیر نور فراوان به نمایش می‌گذارد و استفاده‌ی مداوم از ذره‌ذره‌ی جزئیات بصری برای بردن مخاطب به محیط‌های جنگلی و روستایی دارد. ولی این تنها چیزی نیست که به ضرر گرافیک فنی بازی روی نینتندو سوئیچ ۲ تمام می‌شود.

برخلاف بازسازی‌های رزیدنت ایول ۲ و رزیدنت ایول ۳ که عملا بازی‌هایی کلاسیک را با تغییر دوربین و بسیاری از موارد دیگر، مهیای تجربه توسط مخاطب‌های امروزی کردند، ریمیک رزیدنت ایول ۴ یکی از وفادارترین بازسازی‌های چند سال اخیر دنیای ویدیوگیم است. نه، نمی‌گویم با یک بازسازی عین به عین طرف هستیم. اما شکی وجود ندارد که فاصله‌ی بین ماهیت تجربه‌ی ارائه‌شده در بازی Resident Evil 4 Remake و بازی Resident Evil 4 آن‌چنان زیاد نیست. در نتیجه، اصلی‌ترین و مهم‌ترین مقایسه‌ای که بین RE4 Remake و RE4 انجام می‌شود، مقایسه‌ی گرافیکی است. نسخه Nintendo Switch 2 انقدر در بخش‌های مختلف کمبودهای گرافیکی نسبت به نسخه‌های بهتر دارد که در همین مقایسه با اثر اصلی موفق به اثبات ۱۰۰ درصدی ارزش پروژه‌ی «بازسازی» نمی‌شود.

افت وضوح جزئیات محیطی به‌ویژه در پوشش گیاهی، شاخه‌ها و بافت سطوح، محوشدگی بخش‌هایی از اجسام، ناتوانی تصویر در تفکیک مناسب تارهای مو و کاهش خوانایی بصری صحنه‌های شلوغ به‌ویژه در حضور منابع نور متعدد و افکت‌های حجمی، تنها برخی از ضعف‌هایی هستند که حتی اگر هیچ حرکتی در بازی نداشته باشید، کاملا به چشم می‌آیند؛ چه برسد به زمانی که لیان جابه‌جا می‌شود و ریمیک رزیدنت ایول ۴ با مقداری ازهم‌پاشیدگی جزئیات و پایین بودن وضوح افکت‌های تصویری شبیه یک فیلم باکیفیت به نظر می‌رسد که سیستم شما توانایی اجرای درست آن را ندارد.

آیا تجربه‌ی بازی روی نینتندو سوئیچ 2 متوقف می‌شود؟ نه. آیا در هیچ بخشی از بازی، ضعف‌های بصری به قدری غیر قابل تحمل هستند که تجربه را متوقف کنید؟ باز هم نه. ولی تقریبا بخشی از اثر وجود ندارد که بخواهم ادعا کنم طی آن اصلا متوجه ایرادات تصویری و سنگینیِ بیش از اندازه‌ی بازی برای پلتفرم نشدم. ایرادها مدام به چشم آمدند و این حقیقت را یادآوری کردند که در حال تجربه‌ی نسخه‌ی تقریبا اشتباهی از بازی هستم.

اما از این‌ها که بگذریم، بسیاری از نکات مثبتی که بازی Resident Evil 4 Remake را لایق تجربه می‌کنند، روی این پلتفرم هم پیدا می‌شوند. اگر مثل من بازی Resident Evil 4 را روی نینتندو سوئیچ تجربه کرده باشید، قطعا می‌دانید که کنترل لیان و نبرد با پیروان لس ایلومینادوس ازطریق جوی‌کان‌ها در‌حالی‌که کنسول را در دست دارید، چه قدر سرگرم‌کننده است. محتوای بخش‌هایی مثل Mercenaries هم جان می‌دهد برای هروقت که بخواهید کنسول دستی را روشن کنید و از خجالت گنادوها دربیایید.

داستان‌گویی پرکشش با تصویرسازی‌های نمادین، دیالوگ‌نویسی متناسب با حس‌وحال فرنچایز و شخصیت‌پردازی‌های خوب هم ازجمله نقاط قوت ریمیک رزیدنت ایول ۴ هستند؛ درکنار نکات مثبت دیگری همچون غرق کردن عمیق و جدی بازیکن در یک ماجراجویی داستانی. به شکلی که وقتی آن را بازی می‌کنید، چند ساعت دنیای بیرون را فراموش کنید. ولی از آن‌جایی که در گذشته با بررسی بازی Resident Evil 4 Remake به این موارد پرداختم، اجازه‌ی تکرار مکررات را به خود نمی‌دهم.

کاش پورت ریمیک Resident Evil 4 روی کنسول سوییچ 2 شرکت Nintendo می‌توانست مثل نسخه Nintendo Switch بازی قدیمی یا حتی نسخه واقعیت مجازی Meta Quest اثر، تبدیل به «یک روش خواستنی و جالب دیگر» برای تجربه‌ی یکی از بهترین بازی‌های قرن ۲۱ شود. اما این اتفاق رخ نداد و این نسخه از ریمیک RE4 حداقل در بسیاری از دقایق تا حدی شبیه به وصله‌ای ناجور برای پلتفرم موردبحث جلوه می‌کند. اما اگر احیانا به شکل عجیبی هیچ گزینه‌ی دیگری برای عشق کردن با گیم‌پلی ناب RE4 ندارید، حتی تجربه‌ی این نسخه هم یک «اشتباه» نیست.