بررسی بازی FC 27؛ یکه‌تاز میدان بی‌رقیب

تا همین چند سال پیش، تقریبا همیشه در ابتدای پاییز، یک سوال مهم در دنیای ویدیو گیم پیش می‌آمد؛ امسال PES پیروز است یا فیفا؟ همین رقابت هم این دو فرنچایز قدیمی را وادار می‌کرد تا در فرصت یک ساله توسعه نسخه جدید، دنبال راهی برای کسب عنوان بهترین بازی فوتبال سال باشند. اما آن روزها گذشته است و حالا نه تنها اسم هردو این مجموعه‌ها عوض شده، بلکه کونامی با تغییر سیاست خود در قبال مجموعه eFootball، به نوعی میدان رقابت برای یک تجربه کامل و پرمیوم فوتبالی را کاملا در اختیار مجموعه FC الکترونیک آرتز گذاشته تا هرطور که دوست دارد، در آن جولان بدهد. در چنین شرایطی، طبیعی است که EA هم هر سال با تغییراتی جزئی نسخه جدید را آماده کند و نیازی به تلاش بیش‌تر، نداشته باشد. لطفا ابتدا بررسی ویدیویی FC 27 را تماشا کنید تا بعد هم بیش‌تر در مورد آن صحبت کنیم:

وقتی که اولین بار وارد یک مسابقه در FC 27 شوید، مخصوصا اگر مثل من تا همین روز قبل آن در حال بازی کردن FC 26 بوده باشید، تقریبا هیچ تفاوت محسوسی از نظر نوع ارائه بازی را متوجه نخواهید شد. به بیان دیگر، اگر آن تابلوهای تبلیغاتی کنار زمین نباشند که اسم بازی روی آن‌ها نوشته شده است، شاید در نگاه اول تشخیص درست بین این دو نسخه واقعا کار دشواری باشد. اما کمی که بازی را تجربه کنید، متوجه خواهید شد که FC 27 از نظر گیم پلی،‌ کاملا عاری از تغییر هم نیست و از قضا یکی از مهم‌ترین خواسته‌های گیمرهای رقابتی این بازی در سال‌های اخیر، در این نسخه به نوعی عملی شده است.

منظورم از این خواسته، تغییراتی است که نسخه جدید در زمینه دفاع کردن دارد. EA طی چند سال اخیر بارها روی کم‌رنگ‌تر کردن نقش هوش مصنوعی در دفاع و دستی شدن این جنبه از بازی تبلیغ می‌کرد اما امسال بیش‌تر از هر زمان دیگری این موضوع را عملی کرده است. بلاک‌های خودکار شوت‌‌ها، جاگیری‌های بی‌نقص مدافعین بدون هدایت دستی آن‌ها یا قطع توپ‌های کاملا اتوماتیک، کم‌رنگ‌تر از هر زمان دیگری شده‌اند و در نتیجه، امسال باید دفاع کردن را هم به اندازه گل زدن و راه‌های خلق موقعیت، یاد بگیرید تا شانسی برای موفقیت در مسابقات جدی FC 27 و در برابر بازیکنان واقعی داشته باشید.

این موضوع البته در این روزهای ابتدایی عرضه بازی، کمی حس و حال بسکتبالی هم به FC 27 داده است و مخصوصا در اولین مسابقه‌هایی که تجربه می‌کنید، احتمالا شاهد رد و بدل شدن گل‌های زیادی بین خودتان و حریف خواهید بود. ولی نکته مهم و مثبت اینجاست که در FC 27، فضا برای یادگیری دفاع و بهتر شدن در آن فراهم است و به همین دلیل هم می‌توان گفت که بازی تا حد قابل قبولی، اسکیل‌محورتر از سال‌های گذشته شده است که نکته ارزشمندی در گیم پلی آن به حساب می‌آید.

به جز کم‌رنگ شدن نقش هوش مصنوعی در فاز دفاعی، FC 27 تغییر عجیب و غریبی از نظر گیم پلی در مقایسه با نسخه سال گذشته ندارد. معمولا هر سال و عرضه هر نسخه جدید از این مجموعه، به معنی ظهور متایی جدید بود و مثلا یک سال شاهد بودیم که شوت‌های فینس با درصد بالایی گل می‌شدند یا در نسخه‌ای دیگر، مهاجمین بلندقد ستاره‌های تیم بودند و تقریبا همه بازیکنان از هر جایی که می‌شد، توپ را برای سرزنی آن‌ها روی دروازه ارسال می‌کردند. FC 27 از این نظر، بیش‌تر همان مسیر نسخه سال پیش را ادامه می‌دهد و کماکان OP‌ترین بازیکنان در آن، بازیکن‌های ریزنقش و مخصوصا زنان هستند. اگر سال پیش بازیکن‌هایی مثل کلادیو پینا را در تمام فصل آلتیمیت تیم در تیم‌تان داشتید یا هر بار از بازی کردن در مقابل او عذاب کشیدید، امسال هم تقریبا متای کلی بازی بر همین اصل استوار است و پینا یک سری جایگزین درجه‌یک جدید پیدا کرده است که تقریبا در همه تیم‌های رقیب در آلتیمیت تیم می‌توان آن‌ها را دید!

همین نبود تغییر اساسی در متای بازی نسبت به سال قبل، تا حد زیادی لذت بردن از گیم پلی FC 27 را وابسته به سلیقه خود مخاطب می‌کند؛ اگر FC 26 را دوست داشتید و یک سال تمام بخش‌های رقابتی آن مثل آلتیمیت تیم را تجربه کرده‌اید، احتمالا FC 27 هم نسخه محبوبی برای شما خواهد بود. اما اگر انتظار تفاوتی ملموس را داشتید، بازی شما را ناامید خواهد کرد. از دیگر تفاوت‌های بازی می‌توان به تغییری جزئی در سیستم ضربه‌های کرنر اشاره کرد که چند ثانیه به گیمر فرصت می‌دهد تا بازیکن هدف را هم حرکت بدهد و این موضوع، دیگر انتخابی نیست و یک سری انیمیشن‌های جزئی جدید هم به آن اضافه شده‌اند که حرکات بازیکنان را کمی نرم‌تر و واقعی‌تر کرده‌اند.

با این حال EA امسال دستی هم روی سر برخی از حالت‌های بازی FC 27 کشیده است. بزرگ‌ترین تغییر از این جنس، اضافه شدن بخشی به نام Grounds به بازی است؛ همان حالت جهان‌بازی که سال‌ها صحبت آن مطرح بود و امسال اجرا شده است. در این بخش پس از گفت و گویی با الکس هانتر، شخصیت اصلی حالت داستانی Journey در نسخه‌های چند سال پیش، می‌توانید با شخصیت خودتان وارد شهری شوید که انواع و اقسام بازی‌های فوتبال در سراسر آن در دسترس هستند و از مسابقه یک در برابر یک گرفته تا راش و حتی یک سری مینی‌گیم را می‌توانید آنلاین با سایر بازیکنان تجربه کنید. به مرور امکان ارتقا ظاهر و مهارت‌های شخصیت خودتان را هم خواهید داشت. بدون تعارف، Grounds هم مثل فوتبال خیابانی یا همان بخش داستانی، از آن دست ایده‌های EA است که نهایت چند ساعت جذابیت دارد و به همین دلیل هم نمی‌توان به کسی گفت که برای این بخش هم که شده باید نسخه جدید را خریداری کند.

در حال حاضر هم اکثر گیمرهایی که سراغ Grounds می‌روند، آن‌هایی هستند که می‌خواهند SP برای تکمیل کردن جوایز فصل را به دست بیاورند و در نهایت پاداش‌های لول‌آپ آن را برای حالت‌هایی مثل آلتیمیت تیم دریافت کنند. به جز این حالت جدید، کریر مود هم امسال تغییراتی داشته است که واضح‌ترینِ آن‌ها تغییر در سیستم نقل و انتقالات بازی است. دیگر خبری از آن کات سین‌های تعاملی تکراری نیست که باید با مدیر باشگاه دیگر یا خود بازیکن سر یک میز مذاکره می‌کردید و کارهای انتقال بازیکن، سرراست‌تر و به نظر من، بهتر شده‌اند. رابط کاربری کریر دید بهتری از مواردی مثل آمادگی بازیکنان یا روحیه آن‌ها ارائه می‌دهد و برخی اتفاق‌های غیرقابل پیش‌بینی، حداقل در فصل‌های اول بازی، هم بیش‌تر از قبل شده‌اند که روی جنبه‌هایی مثل باشگاه‌های رقیب اصلی متمرکز هستند. به جز این موارد، کریر مود همان تجربه همیشگی است و ویژگی بزرگ جدیدی در آن دیده نمی‌شود.

اما در آلتیمیت تیم چه خبر است؟ بخش محبوب FC برای خیلی از گیمرهای این مجموعه، امسال میزبان بخش جدیدی به نام گالری شده است که فعلا هم هایپ زیادی در مورد آن بین مخاطبان و استریمرها دیده می‌شود. در این بخش می‌توانید ست‌های مختلفی را مثلا از تیم‌های مختلف سراسر جهان یا مواردی از این دست کامل کنید و جوایزی هم به دست بیاورید. این بخش به نوعی تکه پازل دیگری از همان ایجاد عطش در مخاطب برای به دست آوردن جوایز است که می‌توانید در نهایت هم باعث هزینه بیش‌تر گیمرها برای بازی شود و از نظر خود گیم پلی، چیز زیادی به ارمغان نمی‌آورد. SBC‌ها هم امسال نوع جدیدی نیز دارند و به جای اینکه تیمی با پیش‌نیازهایی چون کمیستری یا ملیت و لیگ خاص بسازید،‌ می‌توانید با وارد کردن بازیکنان تا رسیدن به حدنصاب امتیازی مشخص، SBC را کامل کنید.

به جز این موارد، آلتیمیت تیم میزبان همان حالت‌های همیشگی از راش و رایوالز گرفته تا اسکواد بتل و ایونت‌های لایو است که برای طرفداران این بخش همیشه جذابیت دارند. نقش پررنگ خرید‌های درون برنامه‌ای هم کماکان حکم ماشین پولساز EA را با قدرت اجرا می‌کنند و طبیعی است که این شرکت هم قصدی برای کم‌رنگ کردن اصلی‌ترین منبع درآمد خود از مجموعه FC نداشته باشد و برعکس، با اضافه کردن بخش‌هایی مثل گالری آن را تقویت هم بکند.

FC 27 از نظر صوتی و بصری هم تفاوت چندانی در مقایسه با سال گذشته نداشته است و به جز همان مورد اضافه شدن یک سری انیمیشن‌های جدید، پیشرفت عجیبی در آن دیده نمی‌شود. البته این مورد چندان هم ایرادی برای بازی نیست؛ چرا که در وضعیت فعلی هم FC 27 از نظر گرافیکی یا کیفیت گزارشگری و اتمسفر ورزشگاه‌ها، کم و کسر خاصی ندارد و همه چیز در شرایطی مناسب و با کیفیت فنی خوبی اجرا می‌شوند. احتمالا تا پیش از تغییر نسلی اساسی، شاهد تفاوتی از این جنس در این مجموعه نخواهیم بود. FC 27 از نظر لایسنس و تنوع مسابقات هم قطعا بی‌رقیب است و این موضوع هنوز هم جزو بهترین ویژگی‌های ساخته EA به حساب می‌آید.

به‌طور کلی، اینکه FC 27 ارزش خرید دارد یا خیر را خود مخاطب بهتر می‌تواند جواب بدهد. برای گیمرهایی که FC صرفا یک بازی ورزشی دورهمی است که وقتی همراه دوستان‌شان جمع می‌شوند در آن کل کل می‌کنند، نسخه جدید اصلا ارزش ۷۰ دلار را ندارد و می‌توانید تا پیش از تخفیف خودن آن یا حتی اضافه شدنش به سرویس‌هایی چون گیم پس، همان FC 26 را بازی کنید. برای مخاطبین بخش‌هایی مثل آلتیمیت تیم، خرید نسخه جدید FC 27 فارغ از خوب یا بد بودن آن، نوعی ضرورت است و این افراد قطعا نیازی به بررسی بازی هم ندارند و احتمالا همین الان هم مشغول نسخه جدید هستند. اما فارغ از این نوع نگاه، این موضوع غیرقابل انکار است که پیشرفت بازی در مقایسه با نسخه قبل، در حد یک نسخه جدید ۷۵ دلاری نیست ولی مشکل اینجاست که برای یک عاشق بازی فوتبال، گزینه جایگزینی هم وجود ندارد. پس تا زمانی که رقیب درستی برای FC نداشته باشیم، احتمالا باید با همین تغییرات جزئی در هر نسخه خودمان را راضی نگه داریم.