بررسی بازی The Sinking City 2؛ تلاش برای رزیدنت اویل بودن

نسخه اول بازی The Sinking City در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و با وجود نمایش‌های جالبی که پیش از عرضه داشت، در نهایت چندان تجربه درجه‌یکی نبود و نمره‌های نهایتا متوسطی هم دریافت کرد. حالا استودیو فراگویرز پس از گذشت ۷ سال، نسخه جدید این مجموعه را روانه بازار کرده است که تفاوت‌های مهمی با نسخه اول دارد؛ از داستان مستقل تا ویژگی‌های جدید گیم پلی که آن را بیش از پیش شبیه بازی‌های مطرح سبک ترس و بقا کرده‌اند.

جهان و وقایع بازی، بار دیگر با الهام از آثار لاوکرفت خلق شده‌اند و یک بار دیگر، گیمرها را به دهه ۲۰ میلادی می‌برند. اما این بار با شخصیت کاملا جدیدی به نام کالوین رفرتی همراه می‌شویم و اتفاق‌های بازی هم در شهری به نام آرکام جریان دارند که در اثر وقوع سیلی وحشتناک، تقریبا کل آن را آب گرفته و ورژن ترسناکی از ونیز را پیش‌رویمان می‌گذارد که برای حرکت در سطح آن، وابسته به استفاده از قایق هستیم.

داستان‌های لاوکرفتی معمولا پیچیدگی‌های خاص خود را دارند اما The Sinking City 2، سعی کرده تا ضمن حفظ یک سری از المان‌های این آثار، در کل داستان سرراستی را برای مخاطب تعریف کند. در ابتدای بازی متوجه می‌شویم که فِی (Faye)، همسر کالوین بی‌هوش شده است و این شخصیت هم به همین دلیل قصد ترک شهر آرکام را ندارد و در عوض، سعی می‌کند راهی برای زنده کردن دوباره همسر خودش پیدا کند. داستان در قالب فلش‌بک‌ها و سینماتیک‌های مختلفی روایت می‌شود و یکی از ویژگی‌های جالب آن، شخصیت‌های عجیبی هستند که در طول قصه با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم؛ برای مثال مردی که به دست خودش بخشی از بدنش را در اختیار کرم‌ها قرار داده که باعث تبدیل شدن مرده‌ها به نوعی زامبی می‌شوند.

داستان بازی همچنین توئیست‌های جالبی در مجموع دارد و به طور کلی، روایت سرراستی را با اتمسفری برگرفته از جهان‌های لاوکرفتی روایت می‌کند که قطعا ارزش یک بار تجربه را دارد؛ طراحی محیط‌های شهر آرکام از فضای سیل‌زده آن گرفته تا ساختمان‌های تاریکی که تهدید‌های مختلفی در آن‌ها چشم‌انتظار شما هستند، به خوبی حس ترس را منتقل می‌کنند و همین موضوع، باعث جذابیت بازی برای طرفداران ژانر وحشت می‌شود.

بازی The Sinking City 2 از نظر گیم پلی شباهت زیادی به آثار رایج سبک ترس و بقا از جمله مجموعه رزیدنت ایول پیدا کرده است. ما کالوین را از دید دوربین سوم‌شخص روی شانه هدایت می‌کنیم و کلیت بازی هم ترکیبی از اکشن، حل معما و پیدا کردن مسیر است. برخی المان‌های آشنای این سبک از جمله بک ترک کردن یا همان برگشتن به قسمت‌های قبلی نقشه برای تکمیل پازل‌ها، به وفور در بازی استفاده شده است و در مجموع، شاهد بالانس نسبتا خوبی بین اکشن و تلاش برای بقا هستیم.

یکی از ویژگی‌های The Sinking City 2 که شخصا دوست داشتم، همین پررنگ بودن عنصر بقا در بازی است. کالوین به هیچ وجه یک قهرمان بزن بهادر نیست و خود بازی هم اصلا آنقدر تیر و مهمات به شما نمی‌دهد که بتوانید همه دشمنان را به راحتی بکشید و پیش‌روی کنید. به همین دلیل باید روی مهارت‌هایی مثل جاخالی دادن و حتی فرار کردن هم تمرکز داشته باشید و همین موضوع باعث پررنگ‌تر شدن ترس بازی هم شده است. با این حال مشکلی که این وسط داشتم، کمی خشک بودن مکانیک‌های بازی بود. از شلیک کردن تا جاخالی دادن‌ها، همه چیز با انیمیشن‌های خشکی انجام می‌شود و مهم‌تر از همه، حس بی‌وزنی سلاح‌ها در اکشن‌های بازی است؛ به طوریکه حتی پس از پیدا کردن اسلحه‌های سنگین‌تری مثل شاتگان، هرگز آن قدرت شلیک بالای شاتگان را حس نمی‌کنید و کمی اکشن‌ها مصنوعی به نظر می‌رسند.

دشمنان کالوین در بازی تنوع قابل قبولی دارند و پس از آنکه بدن آن‌ها توسط کرم‌ها تسخیر می‌شود، دوباره به زندگی برمی‌گردند. زامبی‌های معمولی نوعی توده روی بدن‌شان دارند که با شلیک به آن‌ها راحت‌تر کشته می‌شوند اما دشمنان دیگری مثل موجوداتی ریز ولی واقعا آزاردهنده هم در بازی داریم که با سرعتی بالا خودشان را به شما می‌رسانند و حسابی اذیت‌تان می‌کنند. در کنار دشمن‌های عادی، یک سری باس هم در بازی داریم که به نظرم ضعیف‌ترین بخش آن هستند؛ باس‌ها طراحی خوب و حتی گاهی بک‌استوری جالبی دارند ولی خود نبرد با آن‌ها هم به دلیل همان خشکی مکانیک‌ها و هم چینش خود سناریوی نبرد، چندان مثلا حس حماسی جنگیدن با یک باس را منتقل نمی‌کند.

از دیگر ویژگی‌های The Sinking City 2، می‌توان به نقش پررنگ ساخت و ساز برای ساخت مهمات یا آیتم‌های درمانی اشاره کرد. با گشت و گذار در محیط‌ها، می‌توانید سرنخ‌هایی از معما‌ها و وقایع پیدا کنید و بعد با وصل کردن موارد مرتبط به یکدیگر و کامل کردن آن‌ها، امتیازهایی برای ارتقا قابلیت‌های شخصیت اصلی کسب کنید. این جنبه از بازی طراحی جالبی دارد و پِرک‌هایی که باز می‌کنید، می‌توانند کمک‌حال شما برای پیشروی باشند. مثلا پرکی باعث بیش‌تر شدن تعداد مهمات تولید‌شده از ساخت و ساز می‌شود یا در موردی دیگر، وقتی چراغ‌قوه شما خاموش باشد، آسیب بیش‌تری به دشمنان وارد خواهید کرد.

بازی The Sinking City 2 در زمینه پازل‌ها هم حرف‌هایی برای گفتن دارد. برخی از پازل‌های بازی طراحی هوشمندانه‌ای دارند و برای حل درست آن‌ها، باید با حوصله فایل‌های متنی را بخوانید و سرنخ‌ها را کنار یکدیگر بگذارید. البته در این بین یک سری از پازل‌ها صرفا وابسته به گشت و گذار و چندین بار رفت و برگشت در محیط‌ها هستند و با اینکه از نظر دیزان خلاقیت خاصی در آن‌ها دیده نمی‌شود، انگار به نوعی با هدف کش دادن هرچه بیش‌تر بازی به این شکل طراحی شده‌اند که شاید برای خیلی از گیمرها، جذابیت آنچنانی نداشته باشند. محدودیت‌های اینونتوری هم با اینکه به خودی خود بد نیست، این موضوع را پیچیده‌تر هم می‌کند و پیشنهاد می‌کنم با باز کردن صندوق‌هایی که کلید مخصوصی می‌خواهند، سعی کنید سریع‌تر اینونتوری خود را گسترش بدهید.

بدون شک یکی از بهترین ویژگی‌های The Sinking City 2، طراحی بصری و صوتی آن است. فضای شهر آرکام با نورپردازی‌های درجه‌یک کاملا حس دنیایی سراسر وحشت را منتقل می‌کند و جزییات بسیار خوب بافت‌ها هم باعث شده تا حس و حال دوره تاریخی که بازی در آن جریان دارد و ترکیب آن با فضایی لاوکرفتی، اتمسفر بسیار خوبی را در بازی رقم بزند که هم زیباست و هم ترسناک. صداگذاری خوب دشمنان و استفاده‌های به‌جا از صدا و موسیقی هم این حس و حال را تقویت می‌کنند و در مجموع، بازی از این نظر کم و کاستی ندارد و به شکلی روان هم حداقل روی نسخه پی سی، اجرا می‌شود.

در مجموع، The Sinking City 2 با وجود برخی ضعف‌ها در کلیت گیم پلی، اثر لایق احترامی در ژانر وحشت و ترس و بقا است. بازی ترسی از الهام گرفتن از آثار شاخص این سبک ندارد و با استفاده مناسب از آن‌ها،‌ موفق می‌شود پیشرفت خوبی در مقایسه با نسخه اول خودش داشته باشد. اگر به بازی‌های این سبک علاقه داشته باشید، از یک بار تجربه کردن The Sinking City 2 پشیمان نخواهید شد.