بررسی بازی The Alighieri Circle: Dante's Bloodline؛ ماجراجویی با کمدی الهی دانته

طرفداران ادبیات، بدون شک کمدی الهی، اثر دانته الیگیری را می‌شناسند که جزو معروف‌ترین اشعار ادبی تاریخ به حساب می‌آید و بارها در آثار مختلفی هم شاهد اقتباس‌هایی از آن در صنعت بازی یا حتی سینما بوده‌ایم. The Alighieri Circle: Dante's Bloodline جدید‌ترین بازی ساخته‌شده با محوریت این اثر است که از قضا محوریت کلی خود را بر بنای این اثر تاریخی متمرکز کرده است.

داستان بازی از این قرار است که گیمرها در نقش شخصیتی به نام گابریل الیگیری، یکی از نواده‌های دانته، وظیفه خطرناکی را برعهده دارند؛ هر ۳۳ سال یک بار، مرز بین جهنم و جهان مادی از بین می‌روید و در طول تاریخ، نواده‌های دانته بارها وارد اعماق جهنم شده‌اند تا با انجام مراسمی خاص، مانع از نابودی جهان شوند. حالا هم نوبت به گابریل رسیده است. در ابتدای بازی کار را از ویلای خانوادگی پدربزرگ گابریل آغاز می‌کنیم و از قضا بازی، خیلی زود دست گیمر را رها می‌کند تا بی هیچ سرنخی، سه مسجمه برای باز کردن پورتالی به جهنم را در محیط ویلا پیدا کند.

البته که این ماموریت اصلا و ابدا پازل پیچیده‌ای نیست و با کمی گشت و گذار در اتاق‌ها، موفق به پیدا کردن این سه مجسمه می‌شویم و پورتال مذکور، باز می‌شود. جهنمی که از طریق این پورتال به آن وارد می‌شویم، کاملا متفاوت از تصوری است که از جهنم در آثار مختلف دیده‌ایم؛ این بار نه خبری از جهانی آتشین و سوزان است و نه حتی شکنجه گناهکاران. بلکه جهنم در The Alighieri Circle: Dante's Bloodline، به نوعی تلفیقی از جهانی سورئال با آشفتگی‌ها و نگرانی‌های ذهنی خود گابریل است. در این مسیر، یک محافظ هم کنار ما قرار می‌گیرد که هرگز نامش را افشا نمی‌کند و فقط می‌دانیم یکی از اجداد شخصیت اصلی بازی است.

The Alighieri Circle: Dante's Bloodline با خلق چنین اتمسفری، از همان ابتدا به خوبی گیمرها را درگیر داستان خودش می‌کند. به طور کلی، بازی را می‌توان اثری دانست که سعی دارد برداشت خاص خودش را از کمدی الهی دانته در قالب داستانی با چاشنی کمی ترس روایت کند و در این بین برای هرچه بیش‌تر درگیر کردن مخاطب با اثر، پازل‌هایی هم پیش‌روی او بگذارد. اما تجربه کلی بازی بیش‌تر از اینکه مبتنی بر پازل باشد، نوعی شبیه‌ساز راه رفتن یا همان «واکینگ سیمولیتور» است که می‌خواهد با اتمسفر خاص و نسبتا سنگین خودش، تاثیر روایی لازم را روی مخاطبش بگذارد.

اما آیا بازی در این راه موفق هم می‌شود؟ جوابم به این سوال یک بله قاطع نیست ولی تا حدی مایل به جهت‌گیری «مثبت» است. داستان کلی بازی از همان ابتدا ذهن را با سوال‌های مختلفی درگیر می‌کند؛ سرانجام گابریل چه خواهد شد و آیا می‌تواند مراسم موردنظر را به درستی انجام بدهد؟ تصویری که از جهنم برای او خلق شده چه معنایی دارد و محافظی که در این جهان عجیب او را همراهی می‌کند کیست یا حتی سوال بهتر، این است که اصلا اهمیتی دارد که بدانیم این فرد کیست یا خیر.

با این حال لزوما جواب‌هایی که در نهایت از The Alighieri Circle: Dante's Bloodline می‌گیریم، به اندازه‌ای که خود بازی مخاطبش را برای چیزی مهم و تاثیرگذار آماده کرده، ایده‌آل نیستند. اما در مجموع، می‌توان از روایت کلی که در طول تجربه تقریبا چهار ساعته بازی تعریف می‌شود، راضی بود و می‌توان گفت قصه کلی، ارزش یک بار شنیدن را دارد؛ مخصوصا اگر آشنایی نسبی با خود کمدی الهی دانته داشته باشید و برخی ارجاعات بازی به آن را متوجه شوید.

با اینکه گیمر بیش‌تر زمان خود را در The Alighieri Circle: Dante's Bloodline صرف راه رفتن در محیط و گوش دادن به دیالوگ‌ها می‌کند، اما بازی چند پازل هم طراحی کرده تا از این طریق تعامل گیمر با آن حفظ شود. پازل‌های بازی در مجموع رضایت‌بخش هستند؛ برای مثال در بخشی باید تابلوهایی را پیدا کنید و بر اساس نوشته‌ای، صفحه‌هایی را به ترتیب در آیتمی دایره‌ای بچینید یا در پازلی دیگر، باید به نوعی با چرخاندن ستون‌ها، مسیر درست را بسازید. پازل‌های موجود در بازی طراحی قابل‌قبولی دارند اما تعداد آن‌ها به طور کلی کم است و تایم کلی بازی را هم می‌توان کوتاه دانست؛ مخصوصا که ارزش تکرار خاصی هم وجود ندارد و نهایتا پس از سه تا چهار ساعت کار شما با آن به پایان خواهد رسید.

قطعا یکی از بهترین ویژگی‌های بازی The Alighieri Circle: Dante's Bloodline، طراحی بصری و فضاسازی کلی آن است. از آنجایی که اکثر مواقع هم در حال راه رفتن در این اثر هستیم، می‌توان بیش‌تر از این طراحی‌های چشم‌نواز لذت برد. نگرشی که بازی به جهنم داشته و تصویر متفاوتی که از آن ارائه می‌دهد، باعث خلق اتمسفر تاثیرگذاری شده است و صداگذاری‌های خوب شخصیت‌هایی که در طول بازی با آن‌ها ملاقات داریم هم این تاثیرگذاری را بیش‌تر می‌کند.

به‌طور کلی، The Alighieri Circle: Dante's Bloodline را می‌توان با توجه به قیمت ۲۰ دلاری آن، تجربه قابل قبولی در سبک Walking Simulator دانست. اثری که داستان خوبی، البته با پتانسیل‌هایی استفاده‌نشده، روایت می‌کند و در طول تجربه کوتاه خودش، چند پازل جالب هم پیش‌روی مخاطبش می‌گذارد. با اینکه بازی می‌توانست بسیار بهتر هم باشد، اما در شرایط فعلی هم برای آن‌هایی که به آثار داستان‌محور علاقه داشته باشند، ارزش یک بار تجربه را دارد.