بررسی بازی الدن رینگ روی سوییچ ۲ | همان اثر فوق‌العاده با محدودیت فنی

الدن رینگ بعد از گذشت چند سال بالاخره راه خودش را به کنسول نینتندو سوییچ ۲ پیدا کرده است؛ همان بازی فوق‌العاده فرام‌سافتور، این‌بار در قالب نسخه Tarnished Edition و البته با محدودیت‌هایی که سخت‌افزار کنسول جدید نینتندو به آن تحمیل می‌کند.

بررسی بازی براساس نسخه Nintendo Switch 2 انجام شده است.

وقتی صحبت از Elden Ring می‌شود، دیگر با یک بازی ناشناخته روبه‌رو نیستیم که بخواهیم تازه درباره کیفیت طراحی جهان، مبارزات، باس‌ها یا حتی ارزش تجربه آن بحث کنیم. ساخته فرام‌سافتور سال ۲۰۲۲ منتشر شد، توانست جایزه بهترین بازی سال را به‌دست بیاوردو در سال‌های بعد نیز با انتشار بسته الحاقی Shadow of the Erdtree دوباره ثابت کرد که چرا نام هیدتاکا میازاکی این روزها اعتبار ویژه‌ای بین طرفداران بازی‌های ویدیویی دارد.

در نتیجه سوال اصلی بررسی Tarnished Edition این نیست که «آیا الدن رینگ بازی خوبی است؟» جواب این سوال را سال‌ها است می‌دانیم. سوال اصلی این است که آیا سخت‌افزار نینتندو سوییچ ۲ می‌تواند میزبان مناسبی برای چنین بازی عظیم، دقیق و بعضا بی‌رحمی باشد؟

بعد از تجربه بازی در حالت Handheld و Docked، جواب این سوال هم بله است و هم خیر! بله، چون اینکه بتوانیم الدن رینگ را با تمام محتوای اصلی و Shadow of the Erdtree روی یک کنسول قابل حمل تجربه کنیم اتفاق مهمی است و جای خالی چنین بازی بزرگی روی پلتفرم نینتندو کاملا حس می‌شد. خیر، چون الدن رینگ دقیقا از آن دست بازی‌هایی است که ضعف‌های حالت قابل حمل Switch 2 را خیلی زود به رخ بازیکن میکشد.

قرار نیست دوباره داستان الدن رینگ را مو به مو تعریف کنیم. بازی چند سال قبل عرضه شده و Tarnished Edition نیز از لحاظ داستانی همان تجربه‌ای است که پیش‌تر روی پلی‌استیشن، ایکس‌باکس و کامپیوتر تجربه کرده‌ایم. با این حال گذشت زمان نتوانسته ذره‌ای از جذابیت سبک داستان‌گویی فرام‌سافتور کم کند.

پس از شکسته شدن الدن رینگ و فروپاشی نظم حاکم بر Lands Between، بازیکن در نقش یکی از Tarnishedها وارد سرزمینی می‌شود که تقریبا هر گوشه آن رازی برای کشف کردن دارد. مسیر تبدیل شدن به Elden Lord تنها داستان یک قهرمان برای رسیدن به قدرت نیست؛ بلکه سفری است میان بقایای یک خاندان فروپاشیده، نیمه‌خدایانی که هرکدام بخشی از حقیقت را در اختیار دارند و دنیایی که برای فهمیدن گذشته آن باید به محیط، توضیحات آیتم‌ها، دیالوگ شخصیت‌ها و حتی محل قرارگیری دشمنان توجه کنید.

همین داستان‌گویی رمزآلود و چندلایه هنوز هم یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های بازی است. الدن رینگ قرار نیست همه‌چیز را مستقیم برایتان توضیح بدهد. گاهی یک دیالوگ کوتاه، توضیحات یک سلاح یا حتی معماری یک قلعه بخشی از پازلی را کامل می‌کند که چندین ساعت قبل اولین تکه آن را دیده بودید.

جادوی الدن رینگ بعد از این همه سال همچنان کار می‌کند. حتی اگر برای اولین‌بار با نسخه Switch 2 وارد Lands Between شوید، خیلی زود بازی شما را در دنیای خود غرق می‌کند و احتمالا همان اتفاقی برایتان می‌افتد که چند سال قبل برای میلیون‌ها بازیکن افتاد؛ قرار است برای انجام یک کار ساده به نقطه‌ای از نقشه بروید و ناگهان چند ساعت بعد خودتان را در گوشه‌ای کاملا متفاوت از دنیا پیدا کنید.

حضور Shadow of the Erdtree در Tarnished Edition نیز اهمیت زیادی دارد. با خرید این نسخه، بازی اصلی، بسته الحاقی Shadow of the Erdtree و محتوای جدید Tarnished Pack را یک‌جا دریافت می‌کنید و در نتیجه برای بازیکنی که تاکنون الدن رینگ را تجربه نکرده، با یک پکیج تقریبا کامل طرف هستیم.

حقیقت این است که تجربه Elden Ring روی سوییچ ۲ از لحاظ فنی بدون ایراد نیست و مهم‌ترین محدودیت آن نیز نرخ فریم است.

بازی اجرای خود را حول ۳۰ فریم بر ثانیه هدف گرفته، اما حتی در نسخه‌ای که برای بررسی در اختیار داشتیم افت فریم همچنان قابل مشاهده بود. در محیط‌های شلوغ‌تر، Limgrave یا بعضی از باس‌فایت‌ها افت‌های کوچک را مشاهده می‌کنید. خوشبختانه در بیشتر مواقع این افت‌ها آن‌قدر شدید نیستند که به تجربه کلی بازی صدمه جدی وارد کنند، اما نمی‌توان حضورشان را نادیده گرفت.

در جریان بررسی حتی در مبارزه با Red Wolf شاهد افت فریم شدیدی برای چند ثانیه بودم و در مبارزه با Fire Giant نیز پرفورمنس بازی همیشه در بهترین شرایط خودش قرار نداشت. این اتفاق اهمیت بیشتری پیدا می‌کند چون درباره الدن رینگ صحبت می‌کنیم؛ بازی که گاهی چند فریم و چند صدم ثانیه در زمان‌بندی جاخالی دادن، حمله کردن یا استفاده از Flask می‌تواند تفاوت بین زنده ماندن و دیدن دوباره صفحه مرگ باشد.

به‌ویژه در نسل فعلی که تجربه ۶۰ فریم بر ثانیه برای بسیاری از بازی‌ها تبدیل به یک استاندارد شده، برگشتن به نرخ فریم پایین‌تر خیلی سریع خودش را نشان می‌دهد. Frame Pacing نیز در طول بازی همیشه بی‌نقص نیست و گاهی ناهماهنگی حرکت تصویر را احساس خواهید کرد.

با این حال از لحاظ گرافیکی باید شرایط سخت‌افزاری سوییچ ۲ را هم در نظر گرفت. کیفیت بافت شخصیت‌ها و دشمنان قابل قبول است و جزئیاتی مانند افکت جادوها، آتش، نورپردازی محیط و ذرات مختلف هنوز هم گاهی شگفت‌زده‌تان می‌کنند. فرام‌سافتور موفق شده بخش مهمی از هویت بصری الدن رینگ را حفظ کند و به‌خصوص روی نمایشگر خود کنسول تصویر شارپ و تمیزی ارائه دهد.

مشکل اصلی بیشتر زمانی خودش را نشان می‌دهد که به دوردست نگاه می‌کنید. چشم‌اندازهای الدن رینگ روی سوییچ ۲ بلر هستند و طبیعتا نباید انتظار پوشش محیطی و وضوحی مشابه نسخه کامپیوتر یا کنسول‌های قدرتمندتر داشته باشید. در عوض، روی صفحه کوچک دستگاه بسیاری از این ضعف‌ها کمتر خودنمایی می‌کنند.

جالب اینکه این شرایط بعد از اتصال کنسول به داک کمی تغییر می‌کند. بازی را روی تلویزیون تست کردم و هرچند تجربه الدن رینگ با Pro Controller به شکل محسوسی لذت‌بخش‌تر می‌شود، ضعف‌های گرافیکی نیز روی نمایشگر بزرگ بیشتر به چشم می‌آیند. کیفیت بعضی تکسچرها پایین‌تر احساس می‌شود، گوشه‌های دندانه‌دار واضح‌تر هستند و افت فریم را نیز بیشتر متوجه می‌شوید.

در مجموع از نظر کیفیت بصری، نسخه سوییچ ۲ بیشتر من را یاد نسخه PlayStation 4 الدن رینگ می‌اندازد تا نسخه PS5. این حرف الزاما یک نقطه ضعف بزرگ محسوب نمی‌شود؛ بالاخره بازی اکنون روی دستگاهی اجرا می‌شود که می‌توانید آن را از داک جدا کرده و با خودتان حمل کنید. اما اگر سوییچ ۲ را کنار PS5 یا یک کامپیوتر قدرتمند بگذارید، برنده مقایسه از همین حالا مشخص است.

لودینگ‌ها در عوض عملکرد خوبی دارند. در طول تجربه بازی معمولا بیشتر از حدود هشت ثانیه منتظر ورود دوباره به محیط نماندم و Fast Travel نیز با سرعت مناسبی انجام می‌شود. البته بعد از Fast Travel یا مرگ، گاهی می‌توانید تکسچرهایی را ببینید که به مرور بارگذاری می‌شوند؛ موضوعی که باز هم بخشی از مسائل فنی نسخه سوییچ ۲ است.

در زمان تجربه بازی تنها یک‌بار با کرش کامل مواجه شدم که مجبور شدم الدن رینگ را ببندم و دوباره اجرا کنم. بنابراین حداقل براساس تجربه من، پایداری کلی نسخه مناسب بود و با محصولی روبه‌رو نیستیم که مشکلات فنی اجازه بازی کردن را از شما بگیرند.

یکی از ویژگی‌های اصلی سوییچ ۲ قابلیت تجربه بازی‌ها در حالت Handheld است، اما همین ویژگی در الدن رینگ به یک شمشیر دولبه تبدیل می‌شود.

الدن رینگ بازی تمرکز، شناخت Pattern دشمن و زمان‌بندی دقیق است. در یک باس‌فایت سخت شاید لازم باشد چندین بار بمیرید تا بالاخره زمان مناسب برای جاخالی دادن یا حمله را یاد بگیرید. حالا وزن خود سوییچ ۲ را هم به این معادله اضافه کنید. کنترلرها و بدنه کنسول در دست آن ثباتی را ندارند که برای چنین بازی حس کاملا ایده‌آلی ایجاد کنند و بعد از مدتی نیز خستگی دست و حتی فشار روی مچ کاملا قابل احساس است.

این موضوع به‌طور مستقیم روی بعضی باس‌فایت‌ها تاثیر می‌گذارد. دشمنی که شاید با Pro Controller بعد از چند تلاش شکست بدهید، در حالت Handheld می‌تواند زمان بسیار بیشتری از شما بگیرد؛ نه به این دلیل که خود بازی سخت‌تر شده، بلکه چون کنترل کامل وزن دستگاه و همزمان اجرای ورودی‌های سریع، تمرکز بیشتری از بازیکن می‌خواهد.

البته اگر جوی‌کان‌ها را از دستگاه جدا کنید و مستقل در دست بگیرید، شرایط بهتر می‌شود. مشکل اصلی ترکیب وزن نمایشگر و کنترلرها در حالت Handheld است. ورق اما با Pro Controller کاملا برمی‌گردد.

تفاوت تجربه الدن رینگ با Pro Controller و جوی‌کان‌های متصل به دستگاه واقعا زمین تا آسمان است . کنترل شخصیت طبیعی‌تر می‌شود، جاخالی دادن‌ها راحت‌تر هستند و بازی دوباره همان حس حرفه‌ای یک اکشن نقش‌آفرینی روی کنسول‌های خانگی را پیدا می‌کند. اگر قرار باشد یک باس سخت را شکست بدهم، بدون لحظه‌ای تردید Pro Controller را انتخاب می‌کنم.

روی کاغذ یکی از هیجان‌انگیزترین اتفاق‌های Tarnished Edition این است که الدن رینگ را همه‌جا همراه خودتان داشته باشید. اما حقیقت این است که خود الدن رینگ بعضی از ویژگی‌های جذاب کنسول‌های قابل حمل را به چالش می‌کشد. این بازی نیازمند تمرکز است. اینکه روی تخت دراز کشیده باشید و الدن رینگ بازی کنید جذاب به نظر می‌رسد، اما تجربه آن وسط خیابان، دانشگاه، مهمانی یا محیطی شلوغ همان کاربردی را ندارد که مثلا یک بازی آرام‌تر روی سوییچ ۲ دارد.

دانجن‌های تاریک بازی مثال بسیار خوبی هستند. روی نمایشگر سوییچ ۲ کیفیت تصویر مناسب است، اما کافی است در محیطی روشن بازی کنید تا پیدا کردن دشمنی که در تاریکی مخفی شده تبدیل به دردسر شود. دشمنان دوردست نیز روی صفحه کوچک سخت‌تر دیده می‌شوند و بعضی آیتم‌ها تا زمانی که به آن‌ها نزدیک نشوید ممکن است به چشم نیایند.

از طرف دیگر خود وزن دستگاه بعد از تجربه طولانی باعث خستگی می‌شود. سوییچ ۲ هنگام اجرای الدن رینگ از نظر حرارت رفتار مناسبی دارد و صدای فن نیز آزاردهنده نیست، اما بعد از یک سشن طولانی، خستگی دست و فشار روی مچ را احساس خواهید کرد. بنابراین اگر معمولا سه یا چهار ساعت بدون وقفه الدن رینگ بازی می‌کنید، حالت Handheld بهترین انتخاب نیست.

با همه این حرف‌ها نمی‌توان ارزش اتفاقی را که مقابل چشمانتان رخ می‌دهد نادیده گرفت. لحظه‌ای که در یک محیط وسیع حرکت می‌کنید، Torrent را احضار می‌کنید و Lands Between روی دستگاهی قابل حمل مقابلتان قرار می‌گیرد، تازه بیشتر متوجه توانایی سوییچ ۲ می‌شوید.

شاید الدن رینگ بهترین بازی برای نشان دادن مزیت «هرجا خواستی بازی کن» نباشد، اما حضور چنین اثری روی کنسول قابل حمل نینتندو به خودی خود ارزشمند است. در حالت Docked با دو روی کاملا متفاوت روبه‌رو هستیم.

از یک طرف اتصال Pro Controller تجربه گیم‌پلی را به‌شدت بهتر می‌کند. دیگر خبری از فشار وزن دستگاه روی دست نیست، کنترل شخصیت دقیق‌تر احساس می‌شود و مبارزه با دشمنان سخت خیلی طبیعی‌تر پیش می‌رود. اگر فقط کیفیت کنترل را در نظر بگیریم، الدن رینگ در این حالت همان حسی را ارائه می‌دهد که از یک بازی کنسولی انتظار داریم.

از طرف دیگر نمایش تصویر روی تلویزیون باعث می‌شود محدودیت‌های گرافیکی بیشتر خودشان را نشان دهند. تکسچرهای ضعیف‌تر، چشم‌اندازهای بلر و لبه‌های دندانه‌دار چیزی نیستند که روی یک نمایشگر بزرگ بتوانید به‌سادگی نادیده‌شان بگیرید و افت فریم هم محسوس‌تر می‌شود.

در نتیجه اگر PlayStation 5 یا کامپیوتر قدرتمندی در اختیار دارید و قصد دارید الدن رینگ را فقط روی تلویزیون یا مانیتور بازی کنید، دلیلی نمی‌بینم نسخه سوییچ ۲ را به آن‌ها ترجیح دهید. نسخه پلی‌استیشن ۵ از نظر پرفورمنس و کیفیت تصویر تجربه حرفه‌ای‌تری ارائه می‌دهد.

اما فلسفه این پورت چیز دیگری است؛ صبح بازی را روی تلویزیون با Pro Controller ادامه می‌دهید، بعد کنسول را از داک جدا می‌کنید و همان فایل ذخیره را با خودتان میبرید. همین آزادی عمل، دلیل اصلی وجود Tarnished Edition است.

سال‌ها از اولین تجربه بازی گذشته، اما هنوز هم شنیدن بعضی قطعات کافی است تا تمام خاطرات مبارزه‌ها و لحظه‌های مهم بازی دوباره زنده شوند. برای منی که الدن رینگ را در ابتدای عرضه تجربه کردم، برگشتن به Lands Between و شنیدن دوباره این موسیقی‌ها یادآوری می‌کند که چرا با یکی از بهترین بازی‌های چند سال اخیر روبه‌رو هستیم.

موسیقی در باس‌فایت‌ها فقط برای هیجان‌زده کردن بازیکن نیست و گاهی بخشی از شخصیت و عظمت دشمن مقابلتان را شکل می‌دهد. ترکیب طراحی بصری عجیب باس‌ها، موسیقی ارکسترال و فشار مبارزه هنوز هم می‌تواند موهای دستتان را سیخ کند.

اسپیکرهای سوییچ ۲ نیز از عهده بازی به‌خوبی برمی‌آیند. صدای برخورد سلاح‌ها، افکت جادوها، صداهای محیط و قطعات موسیقی کیفیت قابل قبولی دارند و در حالت Docked هم تجربه صوتی بازی چیزی از هویت نسخه‌های دیگر کم ندارد.

Tarnished Edition علاوه بر بازی اصلی و Shadow of the Erdtree، بسته Tarnished Pack را نیز شامل می‌شود. این بسته دو کلاس آغازین جدید Heavy Knight و Idus Knight، چهار ست زره و سه ظاهر جدید برای Torrent را به بازی اضافه می‌کند. Heavy Knight مبارزی با زره سنگین و شمشیری بزرگ است، درحالی‌که Idus Knight بر تجهیزات سبک‌تر و چابکی بیشتر تمرکز دارد.

اضافه شدن دو کلاس جدید شاید برای کسی که صدها ساعت الدن رینگ بازی کرده به‌تنهایی دلیل کافی برای خرید دوباره بازی نباشد، اما بهانه خوبی برای شروع یک New Game جدید ایجاد می‌کند. مخصوصا در اثری مثل الدن رینگ که انتخاب کلاس ابتدایی و Build می‌تواند ساعت‌های اولیه تجربه را کاملا تغییر دهد.

نکته مهم‌تر اینکه Tarnished Pack انحصاری سوییچ ۲ نیست و همزمان روی پلی‌استیشن، ایکس‌باکس و کامپیوتر نیز به‌صورت جداگانه عرضه خواهد شد. قیمت پایه اعلام‌شده برای آن در امریکا ۴.۹۹ دلار است. بنابراین محتوای اضافه Tarnished Edition قرار نیست دلیل اصلی خرید نسخه سوییچ ۲ باشد؛ دلیل اصلی همچنان دسترسی به بسته کامل الدن رینگ روی سخت‌افزار نینتندو است.

برای بازیکن تازه‌وارد اما قضیه فرق می‌کند. شما با یک خرید به الدن رینگ، یکی از بزرگ‌ترین بسته‌های الحاقی سال‌های اخیر و محتوای اضافه تارنیشد دسترسی دارید. از این نظر Tarnished Edition نسخه بسیار مناسبی برای ورود به دنیای بازی است.

نسخه‌ای که روی سوییچ ۲ تجربه کردیم حدود ۴۱ گیگابایت فضا اشغال می‌کند؛ عددی که eShop بعضی مناطق نیز آن را به‌عنوان فضای موردنیاز تخمینی اعلام کرده است. البته در برخی فروشگاه‌های منطقه‌ای عدد ۵۰ گیگابایت هم دیده می‌شود، بنابراین بسته به ریجن و نسخه نهایی ممکن است مقدار فضای موردنیاز متفاوت باشد.

برای مقایسه، هنگام انتشار Shadow of the Erdtree داده‌های نسخه PS5 نشان می‌دادند که خود بسته الحاقی حدود ۱۶.۵ گیگابایت حجم دارد و نسخه به‌روزشده بازی اصلی نیز حجمی بیش از ۵۴ گیگابایت داشت. در نتیجه فشرده‌سازی اطلاعات برای سوییچ ۲ کاملا قابل توجه است؛ هرچند بخشی از این اختلاف را می‌توان در کیفیت پایین‌تر بعضی بافت‌ها و جزئیات دوردست هم مشاهده کرد.

Game-Key Card برخلاف کارتریج معمولی کل دیتای بازی را درون خودش نگه نمی‌دارد. کارت در حقیقت حکم کلید دسترسی را دارد و پس از قرار دادن آن در دستگاه باید دیتای بازی را از اینترنت دانلود کنید. پس از دانلود اولیه برای اجرای آفلاین نیازی به اینترنت ندارید، اما کارت همچنان باید داخل دستگاه قرار داشته باشد.

شخصا این شیوه را برای نسخه فیزیکی یک بازی دوست ندارم. یکی از دلایل خرید نسخه فیزیکی، نگه داشتن خود بازی روی رسانه فیزیکی و حفظ آن برای سال‌های آینده است. وقتی بخش اصلی اطلاعات باید از سرور دانلود شود، Game-Key Card بخشی از فلسفه خرید نسخه فیزیکی را از بین می‌برد. امیدوارم استفاده از چنین مدلی در نسل سوییچ ۲ تبدیل به یک استاندارد همیشگی نشود. و اما به یکی از بحث‌برانگیزترین قسمت‌های Tarnished Edition می‌رسیم؛ قیمت.

اما باز هم نمی‌توان فراموش کرد که خود الدن رینگ در سال ۲۰۲۲ منتشر شده است. در شرایطی که سال‌ها از عرضه بازی می‌گذرد، انتظار داشتم ورود آن به یک پلتفرم جدید با قیمت رقابتی‌تری همراه باشد. فضای قیمت‌گذاری محافظه‌کارانه بازی‌ها روی سخت‌افزار نینتندو نیز قطعا باعث نمی‌شود دیدن برچسب ۸۰ دلاری برای یک اثر چندساله کمتر عجیب باشد.

شرایط برای فردی که سوییچ ۲ اولین یا تنها پلتفرمش است متفاوت خواهد بود. اگر تاکنون الدن رینگ را تجربه نکرده‌اید، با پرداخت این مبلغ یکی از بهترین بازی‌های اکشن نقش‌آفرینی سال‌های اخیر را همراه با Shadow of the Erdtree دریافت می‌کنید و محتوا آن‌قدر زیاد است که احتمالا برای ده‌ها و حتی صدها ساعت سرگرمتان خواهد کرد.

اما اگر الدن رینگ و بسته الحاقی را پیش‌تر روی PS5، Xbox یا PC خریده‌اید، پرداخت دوباره ۸۰ دلار فقط برای دسترسی به نسخه قابل حمل تصمیم بسیار سخت‌تری است. مخصوصا اینکه محتوای جدید Tarnished Pack روی پلتفرم‌های قبلی نیز با مبلغ بسیار کمتری در دسترس قرار می‌گیرد.

Elden Ring Tarnished Edition همان بازی فوق‌العاده‌ای است که چند سال قبل ساعت‌های زیادی از زندگی بسیاری از ما را گرفت. داستان رمزآلود، جهان حیرت‌انگیز، مبارزات دقیق، طراحی باس‌های به‌یادماندنی، موسیقی شنیدنی و آزادی بی‌نظیر بازی بعد از گذشت چند سال هنوز هم قدرت سابق خودشان را دارند.

حضور Shadow of the Erdtree نیز باعث شده است تا دارندگان سوییچ ۲ با یک پکیج بسیار کامل روبه‌رو شوند. اگر این کنسول تنها پلتفرمی است که در اختیار دارید و تاکنون الدن رینگ را تجربه نکرده‌اید، بدون تردید پیشنهاد می‌کنم وارد Lands Between شوید. اما سوییچ ۲ بهترین پلتفرم برای تجربه الدن رینگ نیست.

افت فریم، رسیدن نرخ فریم به محدوده‌ای پایین‌تر از چیزی که امروز روی PS5 و کامپیوتر به آن عادت کرده‌ایم، چشم‌اندازهای بلر و افت کیفیت بعضی بافت‌ها روی نمایشگر بزرگ محدودیت‌های واضح این نسخه هستند. از طرف دیگر بازی کردن در حالت Handheld نیز با وجود جذابیت اولیه، در تجربه‌های طولانی دست و مچ را خسته می‌کند و جوی‌کان‌ها هیچ‌وقت دقت و راحتی Pro Controller را در باس‌فایت‌های سخت ندارند.

به‌شخصه بهترین تجربه را زمانی داشتم که سوییچ ۲ داخل داک قرار داشت و با Pro Controller بازی می‌کردم؛ هرچند درست در همین حالت ضعف بصری نسخه سوییچ ۲ بیشتر مشخص می‌شود. اگر PS5 یا PC در اختیار داشته باشید، همچنان نسخه آن پلتفرم‌ها را برای تجربه اصلی الدن رینگ پیشنهاد می‌کنم.

با تمام این‌ها نمی‌توانم از ارزش حضور الدن رینگ روی سوییچ ۲ چشم‌پوشی کنم. اینکه چنین بازی عظیمی را از داک جدا کنید و ادامه ماجراجویی خود را همراهتان ببرید هنوز هم اتفاق هیجان‌انگیزی است. حتی برای بازیکنی که الدن رینگ را قبلا تمام کرده، برگشتن به بازی در قالب یک تجربه Portable و امتحان کردن کلاس‌های جدید می‌تواند بهانه جذابی برای شروع دوباره باشد؛ هرچند به‌تنهایی خرید مجدد ۸۰ دلاری را توجیه نمی‌کند.

الدن رینگ روی سوییچ ۲ بهترین نسخه این شاهکار نیست، اما بهترین راه قابل حمل برای تجربه آن است.