بررسی بازی The Alters: Last Variable؛ فراتر از DLC

سال گذشته در بررسی بازی The Alters در زومجی، به‌خاطر ترکیب هوشمندانه بقا، مدیریت، داستان‌گویی و ایده خلاقانه آلترها، نمره ۹ را به ساخته استودیو 11 bit Studios دادیم. حالا نوبت به بسته الحاقی Last Variable رسیده؛ محتوایی که روی کاغذ یک DLC است، اما بعد از تمام کردن آن، بیشتر از هر چیز حس تجربه یک بازی مستقل را منتقل می‌کند. اثری که نه صرفا چند ساعت محتوای اضافه، بلکه ادامه‌ای معنادار برای یکی از پایان‌بندی‌های نسخه اصلی است.

داستان Last Variable از یکی از پایان‌های نسخه اصلی آغاز می‌شود؛ جایی که یان دانشمند تصمیم می‌گیرد به‌جای بازگشت به زمین، روی سیاره بماند و تحقیقاتش را ادامه دهد. سال‌ها بعد، او در واپسین روزهای زندگی خود نسخه‌ای تازه از خودش می‌سازد و این بار کنترل همان یان جدید را در دست می‌گیریم؛ شخصیتی که باید مأموریتی را به پایان برساند که نسخه قبلی هرگز موفق به انجامش نشد. همین ایده بهانه‌ای می‌شود تا بازی دوباره سراغ مهم‌ترین نقطه قوت خود برود؛ یعنی مواجهه انسان با نسخه‌های مختلف خودش.

با اینکه Last Variable یک بسته الحاقی محسوب می‌شود، اما حدود ۲۰ ساعت محتوای داستانی و گیم‌پلی دارد؛ موضوعی که باعث شده در عمل بیشتر شبیه یک بازی مستقل باشد تا یک DLC معمولی.

مثل نسخه اصلی، روایت همچنان یکی از بزرگ‌ترین برگ‌های برنده بازی است. امکان ساخت آلترهای مختلف از شخصیت اصلی، این بار هم به شکل فوق‌العاده‌ای پیاده‌سازی شده و هرکدام از این یان‌ها شخصیت، طرز فکر و دیدگاه مخصوص به خودشان را دارند. گفت‌وگوها طبیعی هستند، اختلاف نظرها باورپذیر به نظر می‌رسند و مدام احساس می‌کنید با چند انسان واقعی طرف هستید، نه صرفا چند نسخه کپی از یک شخصیت. استودیو 11 bit بار دیگر همان مهارت همیشگی خود در طراحی تصمیم‌های اخلاقی دشوار را به نمایش گذاشته است؛ تصمیم‌هایی که مثل آثار قبلی این استودیو، هیچ‌وقت پاسخ کاملا درست یا کاملا اشتباهی ندارند و همین موضوع باعث می‌شود بار احساسی داستان تا پایان حفظ شود.

Last Variable فقط به روایت تازه اکتفا نمی‌کند و از نظر گیم‌پلی هم تغییرات قابل‌توجهی دارد. این بار خبری از پایگاه متحرک نسخه اصلی نیست و یان دانشمند مقر خود را در اعماق زمین ساخته است. همین تغییر ساده، ساختار پیشروی بازی را هم متفاوت کرده و حس بقا شکل تازه‌ای به خودش گرفته است. تهدیدهای محیطی هم دیگر صرفا به فرار از خورشید محدود نمی‌شوند و شرایط سیاره مدام شما را مجبور می‌کند برای ادامه تحقیقات، استراتژی خود را تغییر دهید. هرچند بحث مقابله با زمان کماکان در بازی وجود دارد.

از طرف دیگر، تنوع سازه‌هایی که می‌توان داخل پایگاه یا در محیط بیرون ساخت، رضایت‌بخش است و حس پیشرفت خوبی ایجاد می‌کند. البته یک نکته وجود دارد که شخصا کمی توجهم را جلب کرد. سازندگان بارها تأکید کرده‌اند که بهتر است پیش از تجربه این DLC، نسخه اصلی را بازی کرده باشید و کاملا هم حق دارند؛ چون Last Variable تقریبا هیچ زمانی را صرف آموزش مکانیک‌های پایه نمی‌کند. با اینکه خودم نسخه اصلی را تجربه کرده بودم، فاصله زمانی بین آن و این بسته الحاقی باعث شده بود بخشی از سیستم‌ها و جزئیات گیم‌پلی را فراموش کنم. به همین دلیل، فکر می‌کنم اگر بازی مرور کوتاهی روی مهم‌ترین مکانیک‌ها داشت، شروع تجربه برای بازیکن‌ها روان‌تر می‌شد.

یکی از مهم‌ترین ایده‌های این بسته الحاقی، Oasis است؛ بهشتی در ظاهر چشم‌نواز که تقریبا هسته اصلی گیم‌پلی جدید را شکل می‌دهد. تحقیقات شما روی این نواحی صرفا به کشف اطلاعات تازه ختم نمی‌شود و هر تغییری که در آن‌ها ایجاد می‌کنید، واکنش محیط را هم به‌دنبال دارد. گاهی زمین‌لرزه‌های شدیدتر رخ می‌دهد، گاهی امواج رادیواکتیو شرایط را پیچیده‌تر می‌کنند و گاهی منابع و مسیرهای تازه‌ای در اختیار شما قرار می‌گیرد. همین واکنش زنجیره‌ای باعث شده احساس کنید اقداماتتان واقعا روی این سیاره تأثیر می‌گذارد و محیط صرفا یک پس‌زمینه ثابت نیست.

شاید جذاب‌ترین بخش تجربه من، حس مترویدوینیایی Last Variable بود. از همان ابتدا امکان دسترسی به تمام نقاط نقشه وجود ندارد و بازی مدام تشویقتان می‌کند تا با تحقیق فناوری‌های جدید، ساخت تجهیزات پیشرفته‌تر و ارتقای امکانات، کم‌کم مسیرهای تازه را باز کنید. این روند باعث شده اکتشاف همیشه انگیزه‌بخش باشد و هر بار که ابزار جدیدی به دست می‌آورید، با اشتیاق به مناطق قبلی برگردید تا ببینید این بار چه چیزی انتظارتان را می‌کشد. البته هسته اصلی گیم‌پلی همچنان همان جمع‌آوری منابع، مدیریت زمان و برنامه‌ریزی برای بقا است؛ مکانیک‌هایی که نسخه اصلی را جذاب کرده بودند و اینجا هم همچنان کار می‌کنند.

از نظر فنی، تجربه کاملا بی‌نقص نیست. در بعضی از محیط‌ها، مخصوصا زمانی که افکت‌های محیطی یا جزئیات صحنه بیشتر می‌شوند، افت فریم‌هایی را تجربه کردم که هرچند آزاردهنده نبودند، اما گاهی از روان بودن بازی کم می‌کردند. با این حال، کیفیت بصری بازی همچنان در سطح بسیار خوبی قرار دارد. طراحی محیط‌های خارج از پایگاه، پوشش گیاهی Oasis و بعضی چشم‌اندازهای سیاره واقعا چشم‌نواز هستند و نشان می‌دهند تیم سازنده برای خلق فضایی متفاوت و زنده، زمان زیادی صرف کرده است.

Last Variable دقیقا همان چیزی است که از یک بسته الحاقی ایده‌آل انتظار می‌رود؛ محتوایی که فقط ادامه داستان نیست، بلکه با ایده‌های جدید، ساختار متفاوت و روایت جذاب، دلیل محکمی برای بازگشت به دنیای The Alters ارائه می‌دهد. شاید بعضی مکانیک‌های پایه می‌توانستند بهتر به بازیکن یادآوری شوند و مشکلات فنی جزئی هم کاملا از بین نرفته باشند، اما این موارد در برابر کیفیت بالای داستان، شخصیت‌پردازی، اکتشاف و تصمیم‌گیری‌های دشوار بازی رنگ می‌بازند. اگر نسخه اصلی را دوست داشتید، Last Variable نه‌تنها ناامیدتان نمی‌کند، بلکه در بسیاری از لحظات نشان می‌دهد هنوز هم ایده‌های تازه‌ای برای روایت داستان یان و نسخه‌های مختلف او وجود دارد.