ریمستر Alan Wake، نسخه‌ای بهبود‌یافته از ساخته محبوب رمدی است که در برخی جنبه‌ها، هنوز هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و در برخی هم می‌توان تاثیر گذر زمان را دید. همراه بررسی بازی باشید.

Alan Wake بدون شک یکی از بازی‌های بسیار محبوب استودیو رمدی است. نسخه اصلی بازی در سال ۲۰۱۰ توسط مایکروسافت برای ایکس باکس 360 منتشر شد و دو سال بعد هم شاهد انتشار آن روی کامپیوتر بودیم. الن ویک به‌لطف فضاسازی خاص و داستان جالبش جایگاه محبوبی در بین گیمر‌ها پیدا کرد و از آن زمان تا به امروز، افراد زیادی چشم‌انتظار دنباله‌ای برای این بازی هستند. اما حالا، الن ویک نه در قامت یک نسخه جدید که به‌عنوان یک ریمستر برگشته و برخلاف نسخه اصلی، این بار کاربران پلی استیشن هم می‌توانند همراه‌با الن ویک نویسنده، به شهر برایت فالز سفر و ماجراجویی‌های او را دنبال کنند. لطفا ابتدا بررسی ویدیویی بازی را تماشا کنید تا بعد هم بیشتر در مورد این ریمستر صحبت کنیم:

تماشا در یوتیوب

داستان بازی Alan Wake، در مورد شخصیتی به همین نام است؛ یک نویسنده موفق رمان‌های جنایی که چند کتاب پرفروش داشته اما حالا، درگیر مشکلی شده که با نام سد نویسنده شناخته می‌شود. این مشکل، باعث می‌شود تا نویسنده برای مدتی قدرت نوشتنش را از دست بدهد. الن ویک که مدتی است کابوس‌های عجیبی هم می‌بیند، با پیشنهاد آلیس، همسرش، سفری را به شهر برایت فالز آغاز می‌کند تا شاید این سفر بتواند کمکی به مشکلات و درگیری‌های ذهنی الن کند. اما خب اوضاع به همین خوبی پیش نمی‌رود و رسیدن به برایت فالز و پس از آن هم ساکن شدن در یک کلبه، آغاز کابوس وحشتناکی است که انتظار الن را در این منطقه می‌کشد و پس از اتفاقی که برای همسرش رخ می‌دهد، حال این نویسنده باید با در دست گرفتن چراغ قوه و اسلحه، به نبردی سخت با تاریکی برود.

درست است که Alan Wake Remastered یک ریمستر است و در چنین بازی‌هایی بررسی پیشرفت‌های فنی و بصری بیش‌ترین اهمیت را دارد، اما قبل از اینکه سراغ چنین مواردی برویم، لازم است تا کمی بیشتر در مورد خودِ بازی و تجربه‌ای که در سال ۲۰۲۱ در اختیارمان می‌گذارد، صحبت کنیم. اگر بخواهیم فقط یک چیز را به‌عنوان نقطه قوت و برگ برنده نسخه اصلی الن ویک اسم ببریم، قطعا داستان بازی خواهد بود. استودیو رمدی و در راس کار سم لیک به‌عنوان نویسنده اصلی داستان، در الن ویک قصه‌ای تقدیم مخاطب می‌کند که پرجزییات، عمیق، درگیر‌کننده و به‌معنی واقعی کلمه خاص است و خبر خوب اینکه حتی پس از گذشت این همه سال هم داستان بازی و نوع روایت آن، کماکان همان گیرایی زمان انتشار را، مخصوصا برای افرادی که اولین‌بار به‌سراغش می‌روند،‌ دارد.

برایت فالز در بازی Alan Wake Remastered

الن ویک، روایتی سریال‌مانند دارد و داستانش را در قالب چند اپیزود مختلف تعریف می‌کند. از همان ابتدا، همه‌چیز با یک اتفاق شوکه‌کننده آغاز می‌شود که محرک و انگیزه خوبی به‌مخاطب، برای پی بردن به چرایی آن و دنبال کردن بازی می‌دهد. ترمز روایت قوی بازی پس از این شروع هم کشیده نمی‌شود و به مرور، اتفاقات مرموزی رخ می‌دهد که باعث می‌شوند مخاطب تشنه اطلاعات بیشتر و جواب سؤال‌هایش باشد و به‌دنبال آن، گوشه و کنار برایت فالز را بگردد. انصافا بازی هم جواب‌هایی منطقی و گاهی غیره‌منتظره، البته از نوع مثبتش، برای این سؤال‌ها در نظر گرفته که پی بردن به آن‌ها و رمز و راز‌های این جهان عجیب را بسیار لذت‌بخش‌تر می‌کند.

یکی دیگر از ویژگی‌های مثبت الن ویک از حیث داستانی، شخصیت‌پردازی بسیار خوب کاراکتر‌های آن و مخصوصا خود الن ویک است. به مرور زمان، بازیکن یک نوع همذات‌پنداری خاص با این شخصیت پیدا می‌کند که خود محرک دیگری برای غرق شدن هرچه بیشتر در داستان است. همچنین بازی، از ابزار‌های مختلفی برای روایت داستان بهره می‌برد؛ از طرفی همان داستان‌گویی رایج بازی را داریم که ازطریق رخ دادن اتفاق‌های مختلف یا تعامل با شخصیت‌ها، از رمز و راز‌ها پرده برمی‌دارد؛ بااین‌حال برای افراد مشتاق و پیگیر‌تر، رادیو‌ها، تلویزیون‌ها و حتی نوشته‌هایی که در گوشه و کنار این جهان پراکنده شده‌اند هم حکم منبعی برای کسب اطلاعات بیشتر را دارد و پیشنهاد می‌کنم اصلا و ابدا از آن‌ها سرسری رد نشوید؛ چرا که برخی از مهم‌ترین اطلاعات داستانی بازی در همین موارد مخفی شده است.

محیط مزرعه در بازی Alan Wake Remastered

یک نکته جالب دیگر اینکه نسخه اصلی الن ویک، حتی از موسیقی هم برای روایت داستانش کمک گرفته بود؛ آهنگ‌های انتخاب‌شده برای بازی، مخصوصا موسیقی‌های گروه Poets of the Fall که سابقه همکاری دیرینه‌ای با رمدی دارد، به‌شکلی در بازی استفاده شده‌اند که جواب برخی سؤال‌های خودِ شخصیت الن ویک را می‌توان در آن‌ها پیدا کرد و خوشبختانه، رمدی در نسخه ریمستر هم از تمامی این آهنگ‌های نسخه اصلی استفاده کرده تا ضربه‌ای به این جنبه از روایت بازی وارد نشود.

در مجموع، همان‌طور که داستان الن ویک در زمان انتشار نسخه اصلی شدیدا مورد استقبال قرار گرفت و برگ برنده آن بود،‌ در نسخه ریمستر هم این جنبه از بازی، برجسته‌ترین نقطه قوت آن به‌حساب می‌آید؛ برای آن‌هایی که تا امروز فرصت تجربه الن ویک را نداشته‌اند، نسخه ریمستر فرصت ایده‌آلی است که از این داستان لذت ببرند و به‌دلیل اینکه این نسخه شامل دو اپیزود الحاقی بازی هم می‌شود، می‌توان یک تجربه بسیار کامل از آن داشت. بازیکنان قدیمی هم قطعا از تجربه دوباره این داستان پشیمان نخواهند شد و از شروع میخکوب‌کننده گرفته تا پایان‌بندی بسیار خوب بازی، تجدید خاطره لذت‌بخشی برای‌شان خواهد بود.

الن ویک در آسانسور در بازی Alan Wake Remastered

ریمستر الن ویک، در مقایسه با نسخه اصلی پیشرفت‌هایی از حیث بصری داشته است؛ پیشرفت‌هایی که البته نه خیلی فوق‌العاده هستند و حس آن ریمستر‌هایی را می‌دهند که شبیه به یک بازسازی کامل‌اند و نه آنقدر سطحی و ضعیف که بتوان گفت بازی، هیچ فرقی با نسخه اصلی‌اش ندارد. یکی از اولین تغییراتی که در ریمستر به‌چشم می‌آید، تفاوت‌هایی در چهره شخصیت‌ها از جمله الن و آلیس با نسخه اصلی است که راستش را بخواهید، چندان هم مثبت نیست؛ چرا که قیافه این شخصیت‌ها را عوض کرده و در برخی صحنه‌ها حتی حالتی عجیب هم می‌گیرد. درواقع، در کل انیمیشن‌های بازی و مخصوصا انیمیشن‌های صورت کاراکتر‌ها چندان تعریفی ندارد.

بااین‌حال در طرف مقابل، یکی از پیشرفت‌های خوب نسخه ریمستر از حیث گرافیکی، بهبود افکت‌های تصویری استفاده‌شده در بازی است. نورپردازی‌ها که از قضا نقش مهمی هم در گرافیک هنری الن ویک دارند، با‌کیفیت‌تر از قبل هستند و جلوه خوبی به مواردی چون تاثیر نورها در محیط و سایه‌های ایجاد‌شده ناشی از منابع نور گذاشته‌اند. به همین شکل سایر افکت‌های تصویری مثل مه و مواردی از این دست هم بسیار پررنگ‌تر از نسخه اصلی شده‌اند که باعث شده تا اتمسفر کلی جهان بازی به مراتب قوی‌تر از قبل باشد؛ موردی که اهمیت خیلی زیادی هم دارد و اتمسفر تاریک و گاهی حتی ترسناک الن ویک، همیشه یکی از ویژگی‌های مثبت آن بود که به‌لطف پیشرفت‌های بصری نسخه ریمستر، تأثیرگذار‌تر از قبل هم شده و گیمر را بیشتر غرق حال و هوای بازی می‌کند.

سم لیک در ریمستر Alan Wake

به‌طور کلی، میزان پیشرفت گرافیکی Alan Wake Remastered شاید خیلی فوق‌العاده نباشد، ولی همین تغییرات هم برای یک ریمستر کافی و قابل قبول هستند و باعث شده‌اند تا شاهد مناظر چشم‌نوازتری در محیط‌های مختلف برایت فالز باشیم و به‌لطف افکت‌های تصویری با‌کیفیت‌تر، فضاسازی عمیق‌تری را در آن تجربه کنیم؛ بااین‌حال نمی‌توان منکر این موضوع شد که اگر قبلا نسخه اصلی را، مخصوصا روی پی سی و با تنظیمات گرافیکی بالا تجربه کرده باشید، شاید میزان تغییرات ریمستر خیلی هم شما را شگفت‌زده نکند.

پیش‌تر از این صحبت کردیم که داستان الن ویک، با گذشت همه این سال‌ها هم قدرتش را در مقایسه با آثار روز از دست نداده اما خب واقعیت این است که چنین ادعایی را با این قاطعیت نمی‌توان در مورد گیم‌پلی کلی بازی هم داشت؛ چرا که روند بازی، کمی درگیر کهنگی شده و برای مخاطب امروزی بازی‌های ویدیویی، شاید آن جذابیت مورد‌انتظار را نداشته باشد. روند کلی الن ویک به این صورت است که شما باید در محیط‌های مختلف جهان بازی بگردید و مأموریت تعیین‌شده در اپیزود‌های آن را به سرانجام برسانید. هنوز هم برخی دقایق جالب را در بازی شاهد هستیم؛ مبارزه با یک ماشین عظیم کشاورزی که توسط تاریکی تسخیر شده یا دفاع از یک مزرعه متعلق به گروه موسیقی که هیجان بسیار بالایی دارد. همچنین برخی صحنه‌های سینمایی مثل قسمت‌های فرار از پلیس یا نیرو‌های تاریکی هم تجربه نفس‌گیری را رقم می‌زند.

مبارزه با دشمنان در Alan Wake Remastered

بااین‌حال جنبه‌ای که بیش از همه قدیمی بودن بازی در آن خودش را نشان می‌دهد، مبارزات Alan Wake Remastered است. تقریبا در کل تجربه این اثر، مبارزات شما محدود به انداختن نور روی دشمنان، چه با چراغ قوه و چه با تجهیزات دیگر و بعد هم شلیک به آن‌ها است و این کار پس از گذشت مدتی، کمی تکراری می‌شود؛ موضوعی که شاید در سال ۲۰۱۰ آنطور که باید به‌چشم نمی‌آمد اما به‌خاطر پیشرفت‌هایی که در این بازه ۱۱ ساله در صنعت بازی رخ داده، یکنواختی‌اش بیشتر خودش را نشان می‌دهد و شاید مخصوصا برای مخاطبانی که اولین‌بار به‌سراغ تجربه الن ویک می‌روند، کمی جالب نباشد.

در مجموع، Alan Wake Remastered با اینکه یک سری ضعف‌ها مثل انیمیشن‌های نه‌چندان با‌کیفیت و مبارزات یکنواخت دارد، اما هنوز هم اثری است که شدیدا می‌توان آن را پیشنهاد کرد. داستان بازی به‌معنی واقعی کلمه درجه‌یک و عمیق است و اگر قبلا فرصت بازی کردن نسخه اصلی را نداشتید، قطعا شما را شگفت‌زده خواهد کرد؛ مخصوصا داشتن دو اپیزود الحاقی هم باعث شده تا این تجربه کامل‌تر از همیشه باشد و به‌لطف پیشرفت‌های بصری و موسیقی‌های با‌کیفیت، این تجربه جذاب‌تر هم می‌شود. برای بازیکنان قدیمی هم این ریمستر، بیشتر حکم یک تجدید خاطره را دارد و با اینکه شاید ارزش خرید خیلی بالایی برای‌شان نداشته باشد، اما اگر دل‌تان هوس سفری دوباره به برایت فالز را کرده یا قبلا اپیزود‌های الحاقی را تجربه نکرده‌اید، از تجربه‌اش پشیمان نخواهید شد.

بررسی بازی براساس نسخه پی سی صورت گرفته است


منبع زومجی

Alan Wake Remastered

Alan Wake Remastered یک ریمستر مناسب از یکی از محبوب‌ترین بازی‌های استودیو رمدی است. میزان پیشرفت‌های بصری این ریمستر، نه خیلی فوق‌العاده ولی قابل قبول است و هرچند می‌توان ضعف‌هایی در انیمیشن‌های بازی دید یا از تغییرات قیافه کاراکتر‌ها هم گله داشت، اما بهبود‌های اعمال‌شده در جنبه‌هایی مثل نورپردازی‌ها و افکت‌های تصویری، باعث شده تا شاهد اتمسفر و گرافیک هنری زیباتری در مقایسه با نسخه اصلی باشیم. از طرفی Alan Wake Remastered مخصوصا برای افرادی که قبلا تجربه‌اش نکرده‌اند، داستان بسیار درجه‌یکی برای روایت دارد و با اینکه گذر زمان تاثیرش را روی برخی جنبه‌هایش مثل سیستم مبارزات گذاشته، ولی هنوز هم برخی دقایق هیجان‌انگیز را در آن شاهد هستیم. به‌طور کلی، Alan Wake Remastered برای افرادی که تا امروز نسخه اصلی را بازی نکرده‌اند، یک گزینه خرید بسیار خوب به‌حساب می‌آید ولی برای بازیکنان قدیمی، بیش‌تر حکم یک تجدید خاطره را دارد.

8

نقاط قوت

  • + داستان بسیار عالی و عمیق
  • + افکت‌های تصویری بهبود‌یافته که اتمسفر بازی را بهتر کرده‌اند
  • + ارائه تجربه‌ای کامل با داشتن اپیزود‌های الحاقی
  • + موسیقی‌های درجه‌یک
  • + برخی مراحل جذاب و نفس‌گیر

نقاط ضعف

  • - ضعف در انیمیشن‌ها و طراحی چهره‌ها
  • - سیستم مبارزات یکنواخت و محدود
  • - ارزش خرید نه‌چندان بالا برای افرادی که نسخه اصلی را تجربه کرده‌اند
اسپویل
برای نوشتن متن دارای اسپویل، دکمه را بفشارید و متن مورد نظر را بین (* و *) بنویسید
کاراکتر باقی مانده