پیش‌نمایش بازی Resident Evil: Requiem | ایستگاه آخر: راکون‌سیتی

روبه‌رو شدن با هیولایی که زیر تخت خوابمان با دندان قروچه کردن و چنگال کشیدن روح و روانمان را برهم می‌ریزد احتمالا همان غول دهشتناکی است که هر شیرمرد و پهلوانی را اسیر می‌کند. حالا اوضاع مردی را تصور کنید که هیولای زیر تخت‌اش را ۲۸ سال نادیده گرفته و حالا، یک‌بار برای همیشه می‌خواهد تکلیف را یک سره بکند. این داستان لیان اسکات کندی در نهمین ایستگاه از قطار وحشتِ رزیدنت ایول خواهد بود. جایی که شرکت کپکام به‌مناسبت ۳۰ ساله شدن این مجموعه، ماجرای به‌سیم آخر زدن این قهرمانِ حالا پا به‌سن گذاشته‌ را تعریف می‌کند.

لیان در این مسیر اما هرگز تنها نیست. او با دخترکی نحیف، جسور و باهوش با نام گریس همراه است که انگار آمده تا لیانِ سال ۱۹۹۸ را به‌یادمان بیندازد. با همان شمایل مو، با همان ترس و با همان جسارت؛ بلعیده شده در راکون سیتی. همراه زومجی باشید که در این پیش‌نمایش، هرآنچه که از «مرثیه»، تازه‌ترین قسمت از مجموعه رزیدنت ایول می‌دانیم را کنارهم گذاشته تا برای تجربه این بازی مورد انتظار، آماده شویم.

برخلاف نسخه‌های پیشین که معمولاً بر یک قهرمان واحد تمرکز داشتند، RE9 ساختار روایی و گیم‌پلی خود را بر پایه دو شخصیت کاملاً متفاوت بنا کرده است: گریس اشکرافت (Grace Ashcroft) و لیان اس. کندی (Leon S. Kennedy). این دوگانگی تنها در داستان خلاصه نمی‌شود، بلکه هسته اصلی طراحی بازی را تشکیل می‌دهد.   

گریس اشکرافت، تحلیل‌گر فنی اف‌بی‌آی (FBI)، چهره‌ای جدید در سری بازی‌های اصلی است؛ اما نام او برای طرفداران قدیمی مجموعه، خاطرات مهمی را به‌یاد می‌آورد.  او دختر آلیسا اشکرافت (Alyssa Ashcroft)، خبرنگار جسور و یکی از بازماندگان حادثه شهر راکون در سری Resident Evil Outbreak  است. این ارتباط داستانی، Requiem  را مستقیماً به ریشه‌های کلاسیک سری متصل می‌کند.   

گریس یک سرباز آموزش‌دیده نیست. سازندگان بازی گریس را شخصیتی «بزدل و محتاط» توصیف می‌کنند که برای رویارویی‌با وحشت‌های بیولوژیک، آمادگی روانی لازم را ندارد. انیمیشن‌های او به دقت طراحی شده‌اند تا این آسیب‌پذیری را منتقل کنند؛ برای مثال، حتی زمانی که خشاب سلاحش پر است، او با اضطراب گلنگدن را می‌کشد تا از وجود گلوله در چمبر اطمینان حاصل کند.  ماموریت او شخصی است: تحقیق درباره قتل مرموز مادرش، که او را به بیمارستان رودز هیل (Rhodes Hill Hospital) می‌کشاند.   

در سمت دیگر ماجرا، لیان اس. کندی قرار دارد؛ قهرمان افسانه‌ای که اکنون پیرتر، خسته‌تر و خشن‌تر از همیشه بازگشته است.  لیان در Requiem نماد تجربه و قدرت است. او مامور ارشد دپارتمان ویژه مقابله با تروریسم بیولوژیکی (DSO) به‌شمار می‌رود که برای بررسی رشته‌ای از مرگ‌های مشکوک در غرب میانه آمریکا اعزام شده و مسیرش با گریس تلاقی پیدا می‌کند.   

نکته نگران‌کننده در مورد لیان، وضعیت سلامت‌اش است. در تریلرها و تصاویر منتشر شده، زخمی عفونی روی دست‌ها و گردن او دیده می‌شود. زخمی که ابتدا هواداران را به‌تئوری‌پردازی انداخت و در تریلر چهارم، ماهیت‌اش تایید شد. زخم‌هایی از یک ناهنجاری خاص به‌نام «سندرم آمبرلا» که در مرحله پایانی این بیماری و همراه‌با سرفه‌های خونی و درد شدید، بیمار را از پا در می‌آورند.  آیا لیان به سرنوشتی مشابه ایتن وینترز دچار خواهد شد؟

لیان تا پیش از اتفاقات قسمت نهم، بارها در معرض تماس با ناقلان انواع ویروس‌ها قرار گرفته بود و یک ناقل همه رقمه و حتی جهش یافته از این ویروس‌ها به‌شمار می‌رفت. مشخص نیست که هنوز هم بلیط شانس لیان این‌بار هم به‌او روی خوش نشان می‌دهد یا نه.

پروژه الیپس و خون گریس اما رشته‌هایی پر پیچ‌وخم هستند که همگی از حادثه ۱۹۹۸ شهر راکون نشعت می‌گیرند. حادثه‌ای که ظاهرا در «مرثیه»، پرونده‌اش یک بار برای همیشه بسته خواهد شد.

کپکام در Resident Evil 9  دست به ریسک بزرگی زده است. ادغام دو سبک کاملاً متفاوت در یک بازی واحد می‌تواند منجر به گسست تجربه شود، اما تجربه‌کنندگان بازی از ترکیبی خوش‌نقش و جذاب خبر می‌دهند.

بخش‌های مربوط به گریس به عنوان «وحشت بقای کلاسیک» توصیف شده‌اند. زاویه دوربین اول‌شخص در این بخش‌ها، حس تنگناهراسی و ناامنی را تشدید می‌کند. گریس توانایی مبارزه مستقیم با انبوه دشمنان را ندارد. او باید به آرامی حرکت کند، در سایه‌ها پنهان شود و از محیط برای زنده ماندن بهره ببرد.   

یکی از نوآوری‌های جذاب در گیم‌پلی گریس، سیستم ساخت‌وساز مبتنی بر خون است. او می‌تواند با استفاده از سرنگ‌های مخصوص، از دشمنان زمین‌گیر شده خون استخراج کند. این خون برای ساخت «تزریق‌کننده» (Injector) استفاده می‌شود که کاربردهای استراتژیک دارد:

• انفجار دشمنان: تزریق این ماده به دشمنان قدرتمند باعث انفجار آن‌ها می‌شود و از احیای مجدد آن‌ها به عنوان موجودات خطرناک‌تر (مانند دشمنان Blister Head) جلوگیری می‌کند.   
• درمان: تبدیل خون به آیتم‌های سلامتی در مواقع اضطراری.   

علاوه بر این، گریس باید از محیط به نفع خود استفاده کند. برای مثال، برخی دشمنان به نور حساس هستند و گریس می‌تواند با روشن یا خاموش کردن کلیدهای برق، آن‌ها را به سمت خاصی هدایت کرده یا کور کند. این سطح از تعامل محیطی، یادآور بازی‌هایی چون Alien: Isolation یا RE7  است اما با طعم خاص رزیدنت ایول.

بخش‌های لیان دقیقاً در نقطه مقابل قرار دارند و معادله‌ی ترس/اکشن را متعادل می‌کنند. دوربین روی شانه، زرادخانه وسیع و قابلیت‌های رزمی لیان، به بازیکن اجازه می‌دهد تا فشار سنگین مراحل ترسناک گریس را از مقابل بردارند و با چک و لگد، از پنجره به بیرون پرتا بکنند.

لیان به جای چاقوی همیشگی، این بار مجهز به یک تبر (Hatchet) است. این سلاح نه تنها برای حملات نزدیک استفاده می‌شود، بلکه هسته سیستم دفاعی او نیز به‌شمار می‌رود. بازیکنان می‌توانند حملات دشمنان را با زمان‌بندی دقیق دفع برق‌آسا (Parry) کنند. اما نکته کلیدی اینجاست که تبر نیاز به نگهداری دارد و باید به طور مداوم تیز شود، که لایه‌ای از مدیریت منابع را حتی به بخش‌های اکشن اضافه می‌کند.   

همچنین لیان قابلیت استفاده از سلاح دشمنان را دارد. اگر دشمنی با اره‌برقی به شما حمله کند، لیان می‌تواند اره را از دست او گرفته و تا زمان تمام شدن سوختش، علیه خود زامبی‌ها استفاده کند (آیا فقط منم که با اره دست گرفتن لیان به‌یاد سری دد رایزینگ - دیگر مجموعه محبوب کپکام - می افتم؟). ضربات پای چرخشی(Roundhouse Kicks)، سوپلکس‌های تماشایی، مشت‌های خونین و «گان‌فو» جان‌ویک‌گونه لیان کندی که امضای کار او هستند، حالا تماشایی‌تر و خونین‌تر از همیشه بازیکنان را میخکوب می‌کنند.

طبق گزارشات منتشر شده از تجربه‌کنندگان و رسانه‌ها، یکی از هیجان‌انگیزترین ویژگی‌های Requiem، بازگشت و تکامل سیستم «زپینگ» (Zapping System) است که اولین بار در Resident Evil 2 (نسخه ۱۹۹۸) معرفی شد. در این نسخه، اعمال شما در نقش گریس مستقیماً بر تجربه لیان در همان محیط تأثیر می‌گذارد.   

این تأثیرات فراتر از تغییرات داستانی ساده هستند و مستقیماً گیم‌پلی را دستخوش تغییر می‌کنند:

• مدیریت منابع مشترک: اگر گریس در یک اتاق تمام مهمات و آیتم‌های سلامتی را غارت کند، لیان وقتی به آن اتاق می‌رسد با قفسه‌های خالی روبرو خواهد شد. این مکانیک بازیکن را بر سر دو راهی اخلاقی و استراتژیک قرار می‌دهد: آیا الان جان خود را نجات دهم یا منابع را برای لیان که احتمالاً با دشمنان سخت‌تری روبرو می‌شود، باقی بگذارم؟   
• وضعیت دشمنان: اگر گریس موفق شود یک دشمن قدرتمند (مانند مینی‌باس‌ها) را در تله‌ای گرفتار کند اما او را نکشد، لیان ممکن است مجبور شود با نسخه خشمگین‌تر آن دشمن مبارزه کند. برعکس، اگر گریس با صرف منابع زیاد دشمنی را نابود کند، مسیر برای لیان امن خواهد بود.   
• مسیرهای دسترسی: باز کردن قفل‌های الکترونیکی یا تغییر چیدمان محیط توسط گریس، می‌تواند مسیرهای میانبر جدیدی را برای لیان باز کند یا برعکس، مسیر او را مسدود سازد.   

کپکام در Requiem تلاش کرده تا زامبی‌ها را از موجودات بی‌مغز همیشگی به موجوداتی ترسناک‌تر و غیرقابل پیش‌بینی تبدیل کند.

زامبی‌ها در این بازی بقایایی از عادات و حافظه انسانی خود را حفظ کرده‌اند. شما ممکن است وارد راهرویی شوید و زامبی خدمتکاری را ببینید که همچنان سعی دارد زمین را تمیز کند، یا آشپزی که به قصابی گوشت ادامه می‌دهد، یا عروس غم‌زده‌ای که آواز پر شده از خشم او بر فعالیت زامبی‌های اطرافش تاثیر می‌گذارد. چنین رویکردی در طراحی زامبی‌ها بدون شک یکی از تازه‌ترین و خاص‌ترین تجربه از مواجهه با این موجودات فراموش‌نشدنی فرهنگ عامه را ترتیب خواهد داد.

این زامبی‌ها همچنین باهوش‌تر شده‌اند. آن‌ها می‌توانند از کلیدهای برق استفاده کنند تا در تاریکی پنهان شوند یا با جیغ زدن، دیگران را خبر کنند. این سطح از هوش مصنوعی، مبارزات را از تیراندازی صرف فراتر می‌برد.   

دشمنان ویژه

علاوه بر زامبی‌های معمولی، تنوع دشمنان نیز قابل توجه است:

• آوازخوان‌ها: دشمنانی که با تولید جیغ‌های گوش‌خراش، بازیکن را گیج کرده و دیگر دشمنان را فرا می‌خوانند.   
• توده‌ها: زامبی‌های عظیم‌الجثه که به عنوان اسفنج گلوله عمل می‌کنند و نیازمند استراتژی‌های خاص برای شکست دادن هستند.   
• کله تاولی‌ها: اگر زامبی‌ها به درستی کشته نشوند (مثلاً سرشان منفجر نشود)، ممکن است پس از مدتی با سری متورم و پر از مواد سمی دوباره زنده شوند که بسیار خطرناک‌تر هستند.   
• تعقیب‌گر: دشمنی که تکامل‌یافته‌تر از لیدی دیمیتریسکو یا مستر ایکس است. این موجود می‌تواند از طریق لوله‌ها و دریچه‌های تهویه حرکت کند، بوی بازیکن را ردگیری و موانع فیزیکی را تخریب کند.   

لوکیشن اصلی بازی، بیمارستان رودز هیل، به عنوان «منطقه‌ای کلاسیک از سری رزیدنت ایول» توصیف شده است. این محیط نیمه‌باز (Semi-open) دارای دو بال شرقی و غربی است که با یک دهلیز مرکزی (Atrium) که منطقه امن محسوب می‌شود، از هم جدا می‌شوند

طراحی مرحله به گونه‌ای است که بر جستجو و بازگشت به عقب (Backtracking) تأکید دارد. درهای کارتی، جعبه‌های قفل شده و معماهای محیطی بازیکن را مجبور می‌کنند تا بارها بین دو بال بیمارستان رفت و آمد کند. این ساختار یادآور اداره پلیس راکون سیتی در RE2 Remake است، با این تفاوت که منحنی تنش و آرامش در آن پویاتر عمل می‌کند. مناطق روشن و امن به سرعت جای خود را به راهروهای تاریک و خون‌آلود می‌دهند.

نکته قابل توجه، عرضه همزمان بازی برای کنسول نسل جدید نینتندو (Switch 2) است. گزارش‌ها حاکی از آن است که بازی به صورت نیتیو روی این کنسول اجرا می‌شود و حتی کنترلر حرفه‌ای (Pro Controller) مخصوصی با طرح بازی برای آن عرضه خواهد شد. این نشان می‌دهد که Requiem با در نظر گرفتن طیف وسیعی از سخت‌افزارها توسعه یافته است.   

نهمین قسمت از مجموعه رزیدنت ایول با وعده‌های بزرگی پا به میدان خواهد گذاشت. ترکیب وحشت روان‌شناختی و خفه‌کننده قسمت هفتم  با اکشن سینمایی و لذت‌بخش Resident Evil 4، رویایی است که بسیاری از طرفداران سال‌ها در انتظار آن بوده‌اند. حضور گریس اشکرافت به عنوان نماینده نسل جدید و پیونددهنده داستان به وقایع Outbreak، در کنار لیان کندی به عنوان نماد قهرمانان کلاسیک، پایه‌گذار یکی از دراماتیک‌ترین ساعات در تاریخ این مجموعه خواهد بود.

کپکام با نوسازی طولانی مدت قسمت‌هایی که لیان کندی را در محور قصه خود داشتند، نسل جدید را به‌موازات طرفداران قدیمی مجموعه، برای اختتامیه‌ی قصه لیان کندی آماده کرد و حالا، زمان برداشت این برنامه‌ریزی طولانی فرا رسیده است.

حالا نوبت شماست تا برای زومجی از دیدگاهتان پیرامون RE9 بنویسید. چه پایانی را برای قصه لیان متصور می‌شوید. ایا گریس قرار است از دختری ترسو به‌یکی دیگر از قهرمانان دلیر مجموعه رزیدنت ایول بدل شود؟ نظرتان را با زومجی در میان بگذارید.