بهترین اجرا در بازی‌های ویدیویی سال ۲۰۱۵

در این قسمت شاهد صحنه‌های بسیار مختلفی هستیم که لارا کرافت را در موقعیت‌های متفاوتی قرار می‌دهد. موقعیت‌هایی نظیر درگیری با دشمنان، درگیری با طبیعت، ترس، شادی و ناراحتی که در تک تک آن‌ها به خوبی احساسات لارا کرافت در بازی قابل مشاهده است. لارا کرافت وقتی که در سرمای شدید و کولاک برف قرار می‌گیرد، به قدری طبیعی احساس سرما می‌کند که شما هم آن را حس می‌کنید. وقتی لارا کرافت ضخمی می‌شود به خوبی آن درد به شما نیز منتقل می‌شود. هنگامی که حیوان درنده‌ای مثل خرس به سراغ او می‌آید، ترس در چهره‌ او نمایان است. حتی عصبانیت را گاهی از صدای او می‌توانید تشخصی دهید؛ خشمی که دشمنان باعث شعله‌ور شدن آن شدند و لارا فقط می‌خواهد آن‌ها را قتل عام کند. در هنگام سکوبازی، جست و خیزها، صخره نوردی‌ها و بسیاری از جنب و جوش‌های دیگر، آدرنالین در حرکات و رفتار لارا قابل احساس است و از آن مهم‌تر، وقتی او به یک سوال، به یک شی قدیمی یا به یک نقاشی عجیب برمی‌خورد، طرز حرف زدن و نگاه او به اطراف کاملا شکلی کنجکاوانه به خود می‌گیرد. اما صحنه‌ای که به خوبی به یاد من و مطمئنا به یاد بسیاری از شما ماندگار شده است، صحنه گریه کردن و ناراحتی لارا در یکی از بخش‌های Rise of the Tomb Raider بود. شاید گفتن این موضوعات راحت باشد، اما برای بازیگری که باید تمامی این صحنه‌ها را از روی تخیلات و تصورات خود انجام دهد بسیار سخت و دشوار است. اما کامیلا لودینگتون توانست به بهترین نحو این کار را انجام دهد و لارا کرافتی بی‌نقص، جذاب و کاملا کاریزماتیک را دوباره زنده کند. در سالی که مردانی مانند مارک همیل جوکر دنیای بازی‌ها، دوگ کاکل گرگ سپید و کیفر ساترلند در نقش رییس بزرگ لحظات فوق‌العاده‌ای را با بازی خود برای ما به ارمغان آوردند، این کامیلا لودینگتون بود که با نقش بی‌نظیر خود در Rise of the Tomb Raider، لارا کرافتی فراموش نشدنی را از خود به جای گذاشت.