ماساهیرو ساکورای، خالق بازی Super Smash Bros، از مقاومتهای سخت صنعت در برابر نوآوریهای ساختارشکنانه این اثر پرده برداشت.
ماساهیرو ساکورای، طراح سرشناس دنیای بازیهای ویدئویی، جزئیات تازهای از مسیر سخت پذیرش نسخهی نخست Super Smash Bros. در اواخر دههی نود میلادی مطرح کرد. علیرغم جذابیت نبرد میان شخصیتهای محبوبی مثل ماریو، لینک و پیکاچو، ساختار نامتعارف گیمپلی به سدی بزرگ برای جلب اعتماد اطرافیان و فعالان صنعت تبدیل شده بود.
بهگزارش گیمزرادار، جریان اصلی سبک مبارزهای در آن برهه تحت سلطهی مطلق Street Fighter و Tekken قرار داشت. ساکورای با فاصلهگرفتن عمدی از مکانیکهای سنتی این دسته از آثار، سراغ پلتفرمرهای مبتنی بر محاسبهی موقعیت و انباشت آسیب رفت؛ ایدهای انقلابی که تفهیم آن به دیگران شباهت زیادی به کابوس پیدا کرده بود.
ماساهیرو ساکورای، خالق سری بازیهای Super Smash Bros، گفت:
«تصور کنید این بازی طبق قواعد معمولی بازیهای مبارزهای ساخته میشد. در یک مبارزهی تکبهتک، دفاع، ضربه معمولی و حرکات ویژه در اختیارتان بود و با خالی شدن خط سلامت، ناکاوت میشدید و مبارزه پایان مییافت. گمان نمیکنم نسخهی اصلی بازی هرگز با چنین ساختاری دوام میآورد.»
نوآوری در شرایطی شکل گرفت که مخاطبان سنتی تمایلی به فاصلهگرفتن از Street Fighter 2 و Virtua Fighter نشان نمیدادند. پیادهسازی سازوکار تازه، مستلزم متقاعد ساختن تیم توسعه و ایستادگی بر باوری خلاقانه بود:
«واقعیت این است که افزودن آگاهانهی نبوغ به یک پروژه بسیار دشوار خواهد بود. وقتی هیچ نمونهی قبلی در صنعت وجود ندارد، توضیح ایدهها برای همکاران بهشدت پیچیده میشود و درک نحوهی دستیابی به هدف نهایی نیز دشواریهای فراوانی دارد.»
به نظر شما نوآوری در مکانیکهای گیمپلی تا چه اندازه میتواند جایگزین فرمولهای تضمینشدهی تجاری شود؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.