بابی پرینس، خالق موسیقی ماندگار Doom در ۸۱ سالگی درگذشت

به‌گزارش ویدئو گیمز کرونیکل، رابرت کسکین «بابی» پرینس سوم، خالق موسیقی‌های ماندگاری مثل موسیقی DOOM، در سن ۸۱ سالگی درگذشت. او پیش از ورود به دنیای بازی‌ها، فرماندهٔ دسته در جنگ ویتنام بود. پس از خدمت سربازی، مسیر شگفت‌انگیزی را طی کرد؛ از مشاوره و وکالت تا خلق موسیقی بازی‌های ویدئویی.

پرینس در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی پا به عرصه ساخت موسیقی بازی گذاشت و خیلی زود به همکاری ثابت برای id Software و Apogee Software تبدیل شد.

از جمله آثار او می‌توان به موسیقی متن Wolfenstein 3D، Rise of the Triad و قسمت‌های متعددی از مجموعهٔ پلتفرمر Commander Keen اشاره کرد. اما اوج شهرت او، بی‌شک، جایی رقم خورد که موسیقی Doom را خلق کرد.

موسیقی متن Doom و دنبالهٔ آن، Doom II، با تمپوی دیوانه‌وار و الهام‌گرفته از هوی متال، به نمادی برای این مجموعه تبدیل شد. نکتهٔ جالب اینجاست که پرینس این شاهکار را در کنار تیم اصلی id Software نساخت. او در مصاحبه‌ای گفته بود:

چیزی که بیشتر از همه در ساخت صدای Doom کمکم کرد، کتاب مقدس Doom بود که تام هال گردآوری کرده بود. خیلی از چیزهایی که در آن سند بود هرگز وارد بازی نشد، اما حال‌وهوای شروع پروژه را برایم مشخص کرد. ظرف چند ماه پس از دریافت آن سند، بخش زیادی از موسیقی و بیشتر آنچه را که در نهایت به جلوه‌های صوتی نهایی تبدیل شد، به صورت خام ساخته بودم.

او بعدها برای بازی‌هایی چون Duke Nukem 3D نیز موسیقی ساخت، اما این موسیقی Doom بود که نامش را جاودانه کرد. جاودانگی‌ای که حالا رسمیت هم یافته است.

تنها یک ماه پیش از مرگش، کتابخانهٔ کنگرهٔ آمریکا اعلام کرد که موسیقی متن Doom ساختهٔ بابی پرینس، برای نگهداری در فهرست ملی ضبط آثار برگزیده شده است.

جان رومرو، یکی از خالقان Doom، در پیامی در شبکهٔ اجتماعی ایکس نوشت: «همه در Romero Games از شنیدن خبر درگذشت بابی پرینس به شدت اندوهگین هستیم. او تأثیری باورنکردنی بر بازی‌ها و بر زندگی من گذاشت.»

جورج بروسارد، از بنیان‌گذاران Apogee نیز در متنی، پرینس را «نمونهٔ کامل یک نجیب‌زادهٔ جنوبی» خواند. او خاطرات جالبی از همکاری با پرینس تعریف کرد:

«بابی اغلب برای پروژه‌های بزرگ (مثل Duke Nukem 3D) یک هفته‌ای پرواز می‌کرد و می‌آمد، چون فکر می‌کرد بودن در دفتر و معاشرت با تیم و صحبت با بچه‌ها برای تنظیم موسیقی مناسب حیاتی است. بابی را اغلب می‌شد با یک ضبط‌کننده در دفتر پیدا کرد که مشغول ضبط صدا برای بازی بود. بودنش در دفتر مایهٔ شادی بود و درست مثل هر عضو دیگری از تیم به نظر می‌رسید.»

بروسارد در ادامه به نبوغ ملودیک پرینس اشاره کرد و توانایی شگفت‌انگیز او در خلق ملودی‌های فراموش‌نشدنی را ستود. او توضیح داد که پرینس چطور به‌راحتی از موسیقی شاد و سرخوشانهٔ Commander Keen به فضای تاریک و عبوس Doom یا سبک موسیقی فیلم‌های جنگ جهانی دومی در Wolfenstein 3D تغییر جهت می‌داد.

او پرینس را «هانس زیمر» دنیای بازی‌های اشتراک‌افزاری اولیه نامید و نوشت: «کاری که آن مرد با یک کارت صدای AdLib و سازهای محدود انجام داد، حیرت‌انگیز بود. بابی یک خالق پرکار بود. موسیقی او یک نسل از موسیقی بازی‌های اشتراک‌افزاری اولیه را تعریف کرد. تأثیر او جاودانه است و سه دهه است که یک اسطوره به حساب می‌آید. آثارش زنده می‌مانند و جای خالی‌اش به شدت احساس خواهد شد.»