با این ۶ بازی ساده و رایگان خانواده خود را سرگرم کنید

خواه یا ناخواه باید پذیرفت که برخی از مواقع به هیچ عنوان دسترسی کاملی به سرگرمی‌های دیجیتالی موردنظرمان نداریم. در چنین موقعیت‌هایی اگر اخبار پیرامون منفی باشند، بسیاری از ما رو به گفت‌وگوهای جدی می‌آوریم؛ مخصوصا وقتی که بسیاری از چیزهایی که در اینترنت وقت‌مان را پر می‌کردند، در دسترس نیستند و نمی‌توانیم مثل قبل سرمان را در گوشی فرو ببریم.

این وسط شوربختانه فراموش می‌کنیم که وقتی با خشم و ناراحتی حرف می‌زنیم و بلندبلند ابراز نگرانی می‌کنیم، کودکان هم می‌شنوند و هم می‌ترسند؛ علاوه‌بر اینکه خودمان را نیز بیش از پیش در ناراحتی فرو می‌بریم. در نتیجه شاید بهتر باشد که در چنین موقعیت‌هایی تمرکزمان را روی ساده‌ترین سرگرمی‌ها در خانه بگذاریم؛ خوش‌گذرانی‌هایی که برای لذت بردن از آن‌ها نیاز به هیچ وسیله‌ی خاصی نداریم. به کمک بازی‌های ساده‌ای که هرکدام از ما خاطراتی با آن‌ها یا بازی‌های مشابه آن‌ها داریم، خیلی ساده تمام تمرکز بچه‌ها را به سمت رقابت‌های هیجان‌انگیز یا اتفاقات بامزه‌ای می‌بریم که در جریان بازی رخ می‌دهد.

بدون شک یکی از بازی‌های خانگی ساده‌ای که خیلی از ما با آن خاطره داریم، چیزی نیست جز قایم موشک یا قایم باشک. یک نفر در نقطه‌ای از خانه دستش را روی دیوار می‌گذارد، سرش را به دستش تکیه می‌دهد و شروع به شمارش معکوس می‌کند؛ از ۲۰ تا یک. وقتی شمارش تمام شد، با صدای بلند به همه‌ی بازیکن‌ها خبر می‌دهد که الآن به دنبال‌شان می‌آید. وظیفه‌ی بقیه‌ی بازیکن‌ها چیست؟ اینکه وقتی او مشغول شمارش معکوس است، در بهترین نقطه‌ی ممکن مخفی شوند. سپس درحالی‌که وی به دنبال آن‌ها می‌گردد، هر بازیکن می‌تواند از فرصت به وجود آمده بهره ببرد، خودش را برساند به همان‌جایی که او موقع شمارش معکوس ایستاده بود و داد بزند: «سُک سُک!».

بازیکنی که سُک سُک کند، برنده می‌شود. البته درصورتی‌که نفر اصلی (کسی که به دنبال پیدا کردن بقیه‌ی بازیکن‌ها است) همه را با موفقیت پیدا کند، خود او برنده است. طی ادامه‌ی روند بازی، در هر دور شخص برنده تبدیل به نفر اصلی می‌شود و بقیه سعی می‌کنند از دست او مخفی شوند و سپس به‌موقع سراغ سُک‌سُک بروند. خانه‌های دوطبقه، خانه‌های دارای اتاق‌های زیاد و خانه‌های حیاط‌دار جان می‌دهند برای قایم باشک بازی کردن! راستی لطفا اگر به‌عنوان یک بزرگسال قرار است به تنهایی با چند کودک فامیل مشغول قایم باشک بازی کردن شوید، خیلی به آن‌ها سخت نگیرید تا فرصت برد را داشته باشند.

چند نفر دور هم بنشینید و یک عدد مثل ۴ را انتخاب کنید. نفر اول از عدد ۱ شروع می‌کند و هر نفر باید به ترتیب نوبت در حلقه، عدد بعدی را بگوید: یک، دو، سه، هوپ، پنج، شش، هفت، هوپ، نُه و الی آخر. قانون این است که هروقت به آن عدد یا یکی از ضرائب عدد انتخاب‌شده (مثلا در این‌جا ۴، ۸، ۱۲، ۱۶، ۲۰ و...) رسیدید، باید به جای عدد بگویید «هوپ!». این بازی ساده می‌تواند برای کودکان تمرین ساده و دل‌نشین برای یادگیری ضرب ریاضی هم باشد.

اول از همه موضوع کلی را مشخص کنید؛ مثلا «شخصیت‌های معروف بازی‌های ویدیویی». حالا یک شخصیت را در ذهن خود در نظر بگیرید و از بازیکن یا بازیکن‌های مقابل بخواهید که با پرسیدن ۲۰ سوال از شما، حدس بزنند که کدام شخصیت را انتخاب کرده‌اید. سوالات باید به شکلی باشند که شما فقط با «بله» یا «خیر» به آن‌ها پاسخ بدهید. البته جواب‌هایی که می‌دهید باید کاملا صادقانه باشند.

این یکی از آن بازی‌هایی است که خیلی راحت می‌توانید آن‌ها را به سبک خودتان دستکاری کنید. مثلا با دو تیم بازی را جلو ببرید و امتیازات اعضای تیم را جمع بزنید. یا تعداد سوالات قابل پرسیدن را تغییر دهید یا حتی به جای تعداد سوال، مدت‌زمانی که هر نفر اجازه‌ی سوال پرسیدن از شما را دارد، تعیین کنید. حتی می‌توانید نام شخصیت یا هرچیز موردنظر خود را روی کاغذ بنویسید، آن کاغذ را به پیشانی یک بازیکن بچسبانید و سپس او باید تلاش کند که با پرسیدن ۲۰ سوال بفهمد چه اسمی را به سر او چسبانده‌اید.

به هر نفر یک کاغذ و یک مداد یا خودکار بدهید. سپس فهرستی از موارد متفاوت را مشخص کنید. این فهرست می‌تواند شامل اسم، فامیل، وسیله خانه و غیره باشد. یکی از مهم‌ترین نکات در جذابیت اسم فامیل، مشخص کردن همین فهرست است. چون باید فهرست را براساس شناختی که از بازیکن‌های حاضر در جمع دارید، سر و شکل بدهید. مثلا اگر می‌خواهید با چند گیمر اسم فامیل بازی کنید، می‌توانید «ویدیوگیم در ژانر ریسینگ»، «بازی‌ساز ژاپنی»، «سلاح شخصیت بازی» و حتی «کنسول یا وسیله جانبی آن» را در فهرست داشته باشید.

سپس در هر دور یکی از بازیکن‌ها باید یک حرف از الفبای فارسی را انتخاب کند. سپس همه در زمان مشخص‌شده (مثلا سه دقیقه) به دنبال پر کردن فهرست با نوشتن اسامی مختلف جلوی هر کدام از آیتم‌های فهرست خواهند بود. وقتی که زمان هر دور تمام شد، بازیکن‌ها نوبت به نوبت شروع به خواندن نام‌هایی می‌کنند که در هر بخش نوشته‌اند.

ادابازی معمولا خنده‌های زیادی را با خود به همراه دارد؛ البته به این شرط که واقعا هیچ‌کس هیچ‌چیزی را لو ندهد و تمرکز همه‌ی بازیکن‌ها روی اجرای بی‌صدا با تمرکز روی حرکت دادن اعضای بدن باشد. در هر دور یک کلمه یا جمله به بازیکن اجراکننده داده می‌شود و او باید انقدر خوب ادا دربیاورد که هم‌تیمی‌اش به درستی آن کلمه یا جمله را حدس بزند.

احتمالا اگر سعی کنید به سراغ مجموعه موضوعاتی مثل «اسم بازی‌ها» بروید، صدای خنده بلندتر می‌شود. چون سعی می‌کنید به عجیب‌وغریب‌ترین شکل ممکن مثلا ادای کریتوس در خدای جنگ یا لارا کرافت در توم‌ریدر را دربیاورید.

اشخاصی که ویژه‌برنامه «هفت سین» زومجی را به خاطر دارند، احتمالا تا حدی با این بازی آشنا هستند. فقط به دو دیوار روبه‌روی هم نیاز دارید که فاصله‌ی خیلی زیادی از یکدیگر نداشته باشند. یک نفر جلوی این دیوار می‌نشیند و نفر دوم جلوی آن دیوار. سپس یا کل دیوار یا طول و عرض مشخصی از آن را به‌عنوان دروازه مشخص می‌کنید. بعد فقط یک تکه‌کاغذ کوچک مچاله‌شده می‌خواهید که به‌عنوان توپ استفاده می‌شود. اگر شیطونک یا توپ تنیس داشتید، چه بهتر!

قانون بازی این است که شما ترجیحا با انگشت و اگر توپ مقداری بزرگ‌تر بود، با دست (از مچ به پایین) باید توپ را شوت کنید. البته برای دروازه‌بانی اجازه دارید که از کل بدن بهره ببرید. راستی اگر اتاق موکت سفت و زبر دارد، مراقب باشید که با کشیده شدن دست روی آن، زخمی نشوید.