رابرت دووال، بازیگر برنده جایزه اسکار و فیلم پدرخوانده درگذشت

به نقل از TheWrap، رابرت دووال، بازیگر برنده جایزه اسکار که با نقش تام هیگن در شاهکار مافیایی The Godfather به چهره‌ای شناخته‌شده در میان مخاطبان تبدیل شد، در ۹۵ سالگی درگذشت. خانواده او روز دوشنبه با انتشار بیانیه‌ای این خبر را اعلام کردند. دووال شامگاه یکشنبه در خانه‌اش در میدلبورگ ایالت ویرجینیا و در کنار همسرش لوسیانا دووال چشم از جهان فروبست. او در ۵ ژانویه ۱۹۳۱ در سن‌دیگو و در خانواده‌ای نظامی متولد شد. پدرش ویلیام دووال دریادار نیروی دریایی آمریکا و مادرش میلدرد هارت بود.

دووال که فرزند میانی خانواده بود، عمدتا در آناپولیس همراه دو برادرش ویلیام جونیور و جان «جک» دووال رشد کرد. پس از دریافت مدرک کارشناسی در رشته نمایش و گذراندن دوره‌ای کوتاه در ارتش ایالات متحده، به نیویورک رفت و در مدرسه Neighborhood Playhouse زیر نظر استاد برجسته بازیگری سنفورد مایزنر آموزش دید؛ مسیری که پایه‌گذار فعالیت حرفه‌ای بیش از شش دهه‌ای او شد. دووال در سال ۱۹۷۳ برای نقش‌آفرینی در فیلم The Godfather نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.

او این نقش را در دنباله تحسین‌شده فیلم یعنی The Godfather Part II نیز تکرار کرد. با‌این‌حال نخستین و تنها جایزه اسکار خود را در سال ۱۹۸۴ برای ایفای نقش مک اسلج، خواننده موسیقی کانتری در فیلم درام Tender Mercies به کارگردانی بروس برسفورد دریافت کرد؛ اجرایی که بسیاری آن را از درخشان‌ترین بازی‌های تاریخ سینمای آمریکا می‌دانند. او در مجموع ۶ بار نامزد اسکار شد که از جمله می‌توان به نقش‌آفرینی‌هایش در فیلم Apocalypse Now، فیلم The Apostle، فیل The Great Santini، فیلم A Civil Action و فیلم The Judge اشاره کرد.

نقش سرهنگ دوم ویلیام بیل کیلگور در فیم Apocalypse Now یکی از ماندگارترین دیالوگ‌های تاریخ سینما را رقم زد؛ جایی که او در میان شعله‌های جنگ ویتنام با غرور می‌گوید: «بوی ناپالم در صبح را دوست دارم.» دووال در طول فعالیت حرفه‌ای خود گستره‌ای چشمگیر از شخصیت‌ها از قانون‌مداران کم‌حرف و پدران سخت‌گیر گرفته تا ضدقهرمان‌های پیچیده و روزنامه‌نگاران سرسخت ورزشی را ایفا کرد. آخرین حضور سینمایی او در سال ۲۰۲۲ و در کنار کریستین بیل در فیلم The Pale Blue Eye رقم خورد.

طبق وصیت او مراسم رسمی برگزار نخواهد شد. خانواده‌اش از علاقه‌مندان خواسته‌اند برای گرامی‌داشت یادش، همان‌گونه که زندگی می‌کرد عمل کنند؛ با تماشای یک فیلم بزرگ، تعریف یک داستان خوب در جمع دوستان یا سفری کوتاه در دل طبیعت برای قدردانی از زیبایی‌های جهان.