در مقالهی «آخر هفته چه فیلمی ببینیم؟» در ابتدا انیمیشنی در سبک استاپ موشن خواهیم دید. اثری فانتزی درباره آرزو و آنچه که واقعا باید اتفاق بیفتد. بعد از آن سری به سینمای جنایی دههی ۱۹۹۰ میزنیم و فیلمی از شان پن را خواهیم دید. یک اثر کمترشناخته شده که باید آن را به تماشا نشست.
انیمیشن کورالاین
انیمیشن Coraline
- کارگردان: هنری سیلیک
- سال انتشار: ۲۰۰۹
کورالاین که از زندگیاش ناراضی است، دری به جهان موازی پیدا میکند. جائی که قرار است آرزوهایش برآورده شوند.
کورالاین داستانی فانتزی و ترسناک درباره دختری است که پشت دری مخفی، جهانی موازی پیدا میکند. او از زندگی واقعیاش ناراضی است و در جهان دیگر همان چیزی را به او میدهند که همیشه آرزو میکند یعنی محبت و توجه. اما این آرزو، بهایی وحشتناک دارد و آن گرفتن آزادی کورالاین است. درواقع انیمیشن از نظر سبک روایی، ساختاری شبیه یک افسانهی کلاسیک را دارد و در مسیر ایجاد یک سفر قهرمانی گام برمیدارد. شخصیت اصلی وارد جهانی ناشناخته میشود، زرقوبرق آن جهان ناشناخته وسوسهاش میکند اما قهرمان قصه درنهایت حقیقت را کشف میکند و برای بازگشت و نجات خود دست به مبارزه میزند. درواقع این انیمیشن میخواهد نشان میدهد چیزی که بیش از حد کامل و جذاب بهنظر میرسد، ممکن است بهایی پنهان داشته باشد.
انیمیشن کورالاین از نظر هویت بصری اثری منحصربهفرد است. این اثر ترس و فضای گوتیک را در قالب سبک استاپ موشن بهحرکت درمیآورد. استفاده از عروسکهای دستساز و بافتهای فیزیکی آنها کاری میکند تا جهان انیمیشن برخلاف انیمیشنهای دوبعدی و سهبعدی دیجیتال، هولناکی فضا را از نظر روانی به مخاطب بهتر انتقال دهند. از طرفی هم دنیای واقعی کورالاین معمولاً سرد و کمتحرک است، در حالی که جهان دیگر در ابتدا رنگارنگ، پرجنبوجوش و جذاب بهنظر میرسد. با پیشرفت داستان، زیبایی ظاهری بهتدریج به فضایی هولناک و گوتیک تبدیل میشود. به بیانی روایت از رنگ و طراحی محیط برای پیشبرد مضمونی و معنایی جهان خودش استفاده میکند. این انیمیشن که اقتباسی از رمان نیل گیمن است از آن دسته از آثاری است که دستکم گرفته شدهاند.
فیلم لطف الهی
فیلم State of Grace
- کارگردانان: فیل ژوانو٬ مایکل لی بارون
- بازیگران: شان پن، گری اولدمن
- سال انتشار: ۱۹۹۰
تری نونان بعد از مدتها دوستان خلافکار خود را ملاقات میکند و سر یک دو راهی قرار میگیرد.
لطف الهی یکی از فیلمهای کمتردیده شده دهه ۱۹۹۰ میلادی است. از آن فیلمهایی که نتوانست در جایگاه واقعی خودش قرار بگیرد. این فیلم که در محلهی گنگسترهای ایرلندی روایت میشود، داستانی درباره تری نونان با بازی شان پن است که پس از سالها به محله قدیمی خود بازمیگردد و با دوستان دوران کودکیاش ملاقات میکند. تری در گذشته عضو این گروه بوده، اما اکنون میان وفاداری به دوستانش و همکاری با پلیس گرفتار شده است. فیلم در فضایی تاریک، خشن و پرتنش اتفاق میافتد و به موضوعاتی مانند وفاداری، خیانت، دوستی و انتقام میپردازد. رابطه پیچیده میان تری و جکی، که از یک سو ریشه در رفاقت قدیمی و از سوی دیگر در تضادهای اخلاقی دارد، یکی از نقطه گرانشهای فوقالعاده فیلم است. از طرفی دیگر هم از بازی گری اولدمن در نقش جکی که شخصیتی بیثبات و خطرناک دارد نمیتوان بهراحتی رد شد.
یکی از پتانسیلهای مهم دیگر State of Grace از نظر فرمی و اتمسفرسازی فضای سنگین و واقعگرایانه آن است. فیلم تصویری هولناک از دنیای تبهکاران و روابط پیچیده میان اعضای آن را نشان میدهد و بیش از آنکه بر درگیریهای جنایی و اکشن تمرکز کند، به پیامدهای اخلاقی انتخابهای شخصیتها میپردازد. تری نونان در طول داستان با گذشته خود و احساس گناه ناشی از خیانت روبهرو میشود و تلاش میکند میان وظیفه و رفاقت تعادل برقرار کند. موسیقی پرتنش، فضای سرد نیویورک و فیلمبرداری تیره نیز همانند یک قالب فرمی جذاب سبک روایی اثر را هدایت میکنند. ترکیب بازیهای شان پن، اد هریس و گری اولدمن، فیلم را به اثری ماندگار در ژانر جنایی تبدیل کرده است.